Vizitis la landan kongreson

Mia frato kaj mi vizitas nian patron. Li frontas eblan ĥirurigon, kaj ni venis por helpi prepari la domon kontraŭ tiu ebleco. Ĉar ni estas tiel proksima—kaj tempe kaj loke—ni hodiaŭ veturis al Detroito, kie okazas la 2015a Usona-Kanada landaj kongreso.

stiv ŝoforasMia frato tre afable ŝoforis. (Ne estis tutsimpla afero, ĉar la ret-atingebla informo pri la kunveno ne havis adreson de la kongresejo, kaj eĉ nur la nomo de la kongresejo estis atingebla nur per kopio/algluo de teksto de ligo al la paĝo por membreco. Mia frato tial nomigis ĝin la Sekreta Esperanto-kunveno.)

Ĉar ni ne ĉeestas la kongreson, ni ne aĉetis membrecon en la kongreso. Do, ni simple vizitis dum kelkaj minutoj. Ni kunparolis mallonge kun Phil Dorcas, Bill Harris, Ron Glossop, Tamara Anna Koziej, Ŝeri Wells kaj ŝia filino Aminda, kaj eble unu-du aliaj personoj.

Estis perfekta! Eble—se ne tiom pluvus kaj estus sidloko ekster la kongresejo—ni pasus iom pli da tempo kaj plu parolus kun kelkaj ĉeestantoj. Sed tiu mallonga vizito tute plaĉis al ni.

Nur kelkaj mejloj ekster Detroito, mi ekvidis tiun ŝildon, kaj pripensis ĉu la kunveno okazu ĉi tie.

speak easyDank’ al Ŝeri Wells por la bona laboro—estis bona kunveno, kaj ni ŝatis nian mallongan viziton!

La bona tajloro

Viro vizitas tajloron por fina provo de nova kompleto.

La tajloro fanfore prezentas la kompleton, sed kiam la viro surmetas la vestaĵojn, ili montriĝas tre malbone fabrikitaj—unu maniko estas kelkaj centimetroj pli longa ol la alia, la ŝultroj estas malebenaj, la kolumo flankeniĝas, la fabriko de la pantalono ne estas rekta, ktp.

La viro montrigas la difektojn al la tajloro, kiu atente aŭskultas dum la tutan liston, tiam kondukas la viro al la spegulo, dirante, “Ne zorgu, ne zorgu! Simple staru, tiel . . .” Per mildaj tuŝoj kaj vortoj, la tajloro direktas, ke la viro levu unu ŝultron, tordu la dorson, klinu la pelvon, pendu la brakon, turnu la kapon, kaj elklinu unu genuon.

“Jen!” diras la tajloro, montrante la spegulon—kaj la viro devas konfesi, ke la kompleto nun taŭgas tre bone.

La viro estas iom dubema, sed la tajloro tiom grande laŭdas lian aspekton en la nova kompleto, la viro fine konsentas porti la novajn vestaĵojn el la tajlorejo.

Piedirante laŭ strato—unu brako pendante, unu genuo elklinante, dorso kurba, kolo turnita, ŝultroj malebenaj—la viro pasas paron de kuracistoj.

La pli juna kuracisto turnas sin al la alia, kaj diras, “Ĉu vi vidas tiun kompatindan ĝibulon?”

“Jes,” diris la pli maljuna. “La brako kaj kruro estas lamaj, li estas sendube kripla pro kurba spino, kaj la kolo estas turnita, verŝajne pro strabismo.”

“Mi sentas malbone pro li. Ni ja estas kuracistoj—ĉu ni ne povus helpi lin?”

“Ne, ne. Liaj difektoj estas preter la limo de kuracista scienco. Sed, ne ĉio estas malbona por li—almenaŭ li havas bonan tajloron!”

Pirata kapitano

Sur pirata ŝipo, maristo ekvidas komercan ŝipon. La kapitano ordonas, ke ili iru tien.

Kiam ili proksimiĝas la celan ŝipon, la kapitano krias al kadeto, “Alportu mian ruĝan ĉemizon!” Tuj kiam li surmetas la ĉemizon, ili atingas la komercan ŝipon. La kapitano gvidas taĉmenton de siaj piratoj sur la ferdekon de la alia ŝipo kaj rapide venkas la aliajn maristojn.

Post la batalo, la subkapitano eniras la kajuton de la kapitano, por raporti pri la gajno. Li trovas la kapitano desurmetante la ĉemizon, kaj notas ke la kapitano estis ete vundita.

“Ho!” diras la subkapitano. “Nun mi komprenas, kial vi ĉiam vokas por via ruĝa ĉemizo, kiam ni ekbatalos. Estas por ke, se vi estos vundita, viaj kunuloj ne vidos la sangon, kaj ne estas malkuraĝiĝata!”

“Ĝuste tio,” diras la kapitano.

Post kelkaj tagoj, la piratoj turnas por ataki komercan ŝipon. Sed ĵus tiam, kiam ili preparas por ataki, ili ekvidas ne unu, sed du militajn ŝipojn eskortante la komercan ŝipon.

La kapitano glutas forte, tiam turniĝas al katedo kaj diras, “Alportu mian brunan pantalonon!”

Se vi estas perdita

Juna viro amikiĝis kun maljuna sportisto, kiu instruis lin pri la arbaro.

La juna viro lernis pri fiŝado, ĉasado, la trovado de manĝeblaj fungoj, kaj aliaj uzeblaj lertoj de la arbaro. Sed unu lerton li tute ne povis lerni—kiel trovi lian vojon tra la arbaro. Kiel eble plej zorge li atentis la vojon, post nur horo en la arbaro, li estus perdita.

Fine, la maljuna sportisto diris, “Do, mi diros al vi mian sekretan metodon. Iam ajn vi estas tute perdita, simple faru tiel: Malfermu la pantalonon kaj masturbi.”

“Ĉu vere? Kiel tio helpos?”

“Mi ne scias. Sed kiom for mi estas de urbo aŭ vojo, kiom longe mi estas perdita, se mi ekmasturbas, iu tuj alvenas.”

Maljuna paro

Policano hazarde aŭdis maljunan viron. Al maljuna virino, li diris, “Ho, mi memoras ĉi tiun lokon! Ĉu vi memoras?”

“Jes, ja! Estis malantaŭ tiu konstruaĵo . . .”

“Ni rerigardu!”

La paro iris ĉirkaŭ la konstruaĵo. La policano, interesiĝita, sekvis.

Malantaŭ la konstruaĵo, la maljuna viro diris, “Estis tie, je tiu krado.”

“Mi kliniĝis kontraŭ la krado,” la virino diris, movante apud, “kaj mi levis mian jupon . . .”

Ŝi samagis kiel ŝiajn vortojn, kaj la viro iris al ŝi, lasante la pantalonon.

Subite, la paro seksumis kun granda forto kaj energio. Dum la surprizita policano rigardis, la maljuna paro seksumis kaj seksumadis. Ambaŭ kriis kaj kriadis. La agado daŭris dum minutoj ĝis, kun fina grandega kriego, la paro ŝancelis sin de la krado, kaj brakumis unu la alian, spirante forte.

Post iom da momentoj, la virino notis la policanon. Ĝustigante la vestaĵojn, ŝi diris, “Mi esperas, ke tio ne fariĝas polica afero.”

“Ho, ne,” diris la policano. “Mi bedaŭras, ke mi trudis. Sed, mi volas demandi, kiel vi tiom konservas vian pasion? Ĉu vi havas ĝin ĉiam, ekde la unua fojo vi kliniĝis kontraŭ tiu krado?”

“Nepre ne,” diris la viro. “Tiam, la krado ne estis elektrigita.”

Unua ekstera kuro

Mi ĵus kuris—mia unua ne-paŝrada kuro de la jaro.

Kiel mirinda! Kiel nekompareble bonega!

Ne estis rapide, kaj pro mia maltrejniteco kaj pro la glacio kaj fandiĝante neĝo sur la vojo—sed estis sufiĉe longa kaj (grave) sufiĉe facila. Mi kredas, ke mi ja atingis mian celon: mi povas kuri dum 30 minutoj je la komenco de la kurada sezono. Pro tio, mi esperas, ke mi povos tuj ektrejni je (por mi) alta nivelo.

Jen la detaloj:

Mi kuris

Dum vintro, mi kuras sur paŝrado. (Ĉu tio estas la plej bona vorto, se mi ne estas besto kiu turnas muelilon?)

Ĉar kurado sur paŝrado estas netolereble teda, mi distras min per ludo: “Zombies, Run!” Ĝi rakontas zombio-teman, kurado-teman rakonton dum mi kuras, intermetite kun muziko.

Mi kuris hieraŭ. Laŭ la paŝrado, mi kuris 2.49 mejloj dum 36:21. Ankaŭ “Zombies, Run!” taksas la longeco de kuro, aŭ per GPS (se ekstere) aŭ per paŝnombro. Laŭ ĝi, mi kuris 2.85 mi dum 36:22.

Mi kalkulis mian paŝdistanco post antaŭa kuro. Mi kredas, ke ĝi estas ĝusta por kurado. Sed post tiam, mi ne kuras dum la tuta ekzerco-periodo sur la paŝrado. Mi kuras dum la muziko, sed piediras dum la rakonto. Mi komencis tion, kiam mi ne povas aŭdi la rakonton super la bruo de la paŝrado, sed mi trovas ke mi ŝatas la efikon de la malsamaj niveloj de peno—per la peneto de la piediro, la penego de la kuro estas ebla.

Estas pro la periodoj de piediro, mi supozas, ke la distancoj malsamas. Sed, ne gravas—mi sendube kuris dum 36 minutoj. Mia vintra celo estas simple, ke mi eniros la printempan kuradan sezonon kun kapablo por kuri dum 30 minutoj. Se jes, mi povos rapide antaŭenigi miajn kuradajn celojn.

Mia halterlevado

Mi levis halterojn dum multaj jaroj. Dum la plejmulto de la tempo, mi uzis maŝinojn. Post transloĝiĝo, la trejncentro kie mi uzis la maŝinojn ne plu estis oportuna. Kie mi nun loĝas estas trejnĉambro, kiu havas nur malmultajn maŝinojn, sed havas sufiĉe grandan kolekton de halteroj.

Fakte, mi lastatempe ekkomprenis, ke la maŝinoj estas bonaj nur por tre frua fortgajno. Dum du aŭ tri semajnoj, oni povas duobli la forton de muskolo—per aŭ maŝino aŭ haltero. Dum du aŭ tri pli da semajnoj, oni povas fari la samon refoje. Sed, pluaj gajnoj post pli ol ses semajno estas tre malfacila per maŝinoj. Do, mi jam komencis uzi halteregojn je la malnova trejncentro.

La trejnĉambro estas tre proksima—mi bezonas malpli ol minuto por piediri de mia pordo. Ĉar tio, mi ekpensis, ke mi eble trejnus preskaŭ ĉiutage. Pensante tion, mi dividis la ekzercaron inter supra korpo (brakoj, ŝultroj, brusto, dorso) kaj malsupra korpo (kruroj, femuroj, gluteoj) kaj intencis alterni inter ili. Ĉar mi fakte ne iras ĉiutage, mi faras ambaŭ duonojn de la korpo dum ĉiu vizito. Mi ankoraŭ intencas iri preskaŭ ĉiutage; eble dum la somero.

Por la supra korpo, mi trovis bonan mallongan aron de ekzercoj uzante halterojn. (Jen vidaĵo—la aŭdo estas en la angla, sed verŝajne kompreneblas sen ĝi.) Al tio mi aldonas pendon (per manoj de horizontala stango). Kiam mi estas sufiĉe forta, mi volas aldoni pluan—levi la korpon sufiĉe por meti la mentonon super la stango. Ĝis tiam, mi ekzercas per negativa versio: Mi levas la korpon per ŝtupo, tiam mallevas min per manoj.

Por la malsupra korpo mi ankoraŭ devas elekti bonan aron de ekzercoj. (Verŝajne tiu de la sama fonto.) Intertempe, mi faras simple unu: kaŭroj.

Estas bona, ke mi verkas tiun ĉi seriaĵon de artikoloj. Ĉar mi faras, mi levis halterojn hieraŭ. Se ne, mi preskaŭ certe ne farus, ĉar mi estis tre okupita. Sed, mi ja verkas ĉi tiujn artikolojn, kaj mi volas temon por hodiaŭa artikilo. Do, mi trovis 20 minutojn, kaj levis halterojn.

Mia tajĝia praktiko

Mi faras tajĝion, preskaŭ ĉiutage. Hodiaŭ, mi faris tajĝion dum du kaj duono horoj.

Tri foje dum la semajno, mi studas kun grupo, kiu kunvenas dum horo kaj duono. Du foje dum la semajno, mi instruas grupon, kiu kunvenas dum horo. Do, dum normala semajno, mi faras 6.5 horojn de tajĝion aŭ kiel grupano aŭ grupestro. Ĉi-semajne, mi faros pli, ĉar mi hodiaŭe agis kiel instruisto por alia grupo.

Unu horo tajĝia leciono progresas tiel:

  1. Dum 30 minutoj, ni faras ĉigongajn ekzercojn. Tiuj estas sufiĉe simplaj movoj, pli simpla ol movo de tajĝi-formo. Ni faras eble 8 aŭ 16 ripetaĵojn de la movo, tiam progresas al alia.
  2. Dum 10 minutoj, ni meditas. Ni faras kaj sidantan meditadon kaj starantan meditadon, kiuj ni nomas simple sidado aŭ starado.
  3. Dum 20 minutoj, ni faras tajĝian formon. Tio estas ordita aro de movoj, kutime faritaj malrapide.

Dum mia unua 16-semajna kurso, ni lernis 8-movan formon:

  1. Preparo
  2. Pigre ligu mantelon
  3. Puŝu per ambaŭ manoj
  4. Paŝu malantaŭen kaj svingu brakojn
  5. Ŝanĝu manplatojn kvarfoje
  6. La kvar direktoj
  7. Svingu manojn kvazaŭ nuboj
  8. Malsuprenigu enerigon

(Mi tre ĝuis traduki la nomojn de la formoj.)

Poste ni aldonis du pli da formojn. Je loko du ni enmetis “Lernomilitisto de Budho batas pistujon.” (Eble la ĉina nomo pli bone estu “Militisto kiu studas kun Budho batas pistujon.” Mi scias nur la anglan tradukon de la formnomo.) Je loko sep ni enmetis “Dividu la kolharojn de la sovaĝcevalo.”

Mi komencis mian studon de tajĝio dum aprilo de 2009 (do mi faris ĝin dum preskaŭ ses jaroj). Mi tuj trovis ĝin bona por mi. Mi pli plene regas la korpon. Mi havas pli bonan ekvilibron. Mi estas pli forta. Mi pli bone scias kie kaj kiel estas ĉiu parto de mia korpo.

Dum la jaroj ekde tiu unua kurso, mi lernis 48-movan formon, kaj kelkfoje faras ĝin dum la semajno, sed mi ankoraŭ faras la 8+1+1 formon: ĝi enhavas ĉiun gravan trajton de la pligranda formaro (pezmovo, piedmovo, korpturno, spiralado de la membroj, fermo kaj malfermo de la brusto, vertikaleco, kaj intenco), sed estas sufiĉe mallonga, ke oni povas fari ĝin plenatente. (Eble grandmajstroj povas fari 48-movan formon plenatente, sed ĝis nun, ne mi.) Ankaŭ, la malpli longan formon mi povas fari dum nur kelkaj minutoj, do pli facile en normale plena tago.

Ĝi ne estas tuta sistemo por ekzerco. Mi bezonas ion por aerobia trejniteco, do kuro aŭ biciklo. Mi bezonas ion por forto, do halterlevo. Mi bezonas ion por fleksebleco, do streĉado.

Fine, mi diru, ke tajĝio estas milita arto, sed tiu trajto ne interesas mian instruiston. Se mi volas lerni pri tio (kaj mi ja volas), mi devos lerni tion de alian instruisto.

Sportlingva terminaro!

Homo kiu pepas sub la nomo Strato Zamenhof direktis min al La Sporta Lingvo en Esperanto (ligo al RTF-dosiero) de hungara esperantisto Tibor Ujlaky-Nagy. Verkita antaŭ la 1972a Olimpiko, ĝi estas multe pli ol simpla leksikono. En ĉirkaŭ 30 artikoloj, ĝi uzas la terminojn por priskribi olimpikajn sportobranĉojn—agadojn de la sporto, regulojn, teamojn, ludkampon, poentojn, ekipaĵon, ktp.

Ĝi estas iom stranga libro. Ĝi estas plena de proponoj pri terminoj, kiu ŝajne tute malaperis. (Ekzemple, li proponis “vego” (de la germana weg) por signifi (se mi ĝuste komprenas) vojon por sportanto sur la ludkamo.) Ĝi donas striktan konsilon pri vortuzo. (Ekzemple, li diras, “Kvankam PV klare donas la du ĝustajn alternativojn: ‘olimpikoj’ kaj ‘olimpiaj ludoj,’ tamen oni ne malofte renkontas la erarajn esprimojn ‘olimpio,’ ‘olimpiado’ aŭ ‘olimpikaj ludoj.'”

Malgraŭ tiuj malgrandaj aferoj, la libro estis tre uzinda. Mi jam lernis, ekzemple, ke mi uzu la vorton “halteroj” anstataŭ “peziloj” kiam mi parolas pri la ekzerco halterlevo.

Unu malgranda hazardo: nun mi tre volas aldoni al la ekzercoj mi faras: almenaŭ skermon, sed ankaŭ remon, kaj ankaŭ la sportojn el la antikvaj kaj modernaj atletiko (salto, ĵeto, naĝo, pafo, arkopafo, ktp). Eble ne ĉi-jare.