Maljuna hundo

Maljuna hundo ĉasas sciuron en arbaron, kaj tra la arbaro, kaj trovas sin perdita. Vagante tra la arbaro, serĉante la vojon hejmen, li vidas junan leonon, rapide paŝante rekte al sin.

La hundo, pensante rapide, forturnas sin, sidas sin, kaj laŭte diras, “Ho, mi esperas, ke mi povos trovi leonon! Leonaĵo gustas tiel bone, kaj mi ne manĝis leonon dum longa tempo!”

La juna leono, aŭdante ĉi tion, forturnas sin kaj mallaŭte paŝas for.

La sciuro, spektante ĉion el arbo, ekhavas ideon, ke li eble gajni leonan amkion kaj samtempe malgajni hundaĉon. De arbo al arbo li kuras post la leono. Kiam li atingis ĝin, le krias sube kaj klarigas al la leono, ke la hundo trompis lin.

Kolera, la leono returnis sin kaj unu fojo paŝas rapide al kie la hundo ankoraŭ serĉas vojon al la arbaro.

Samtempe, la sciuro reiras kaj krias suben al la hundo, ke li jam klarigis la aferon al la leono.

Vidante rapidan proksimiĝon de la leono, la hundo refoje forturnas sin, sidas sin, kaj laŭte diris, “Ho kie estas tiu damnita sciuro! Estis horo ekde mi sendis ĝin por allogi plian leonon!”

Metiaĵoj de Gregoro

Idisto sidas en trinkejo, deklamante dum li trinkas bieron. Li martelas la tablon kun la mano kaj krias, “Ĉu vi vidas ĉi tiun tablon? Mi konstruis ĉi tiun tablon propramane! Pli bonan metiaĵon vi neniam trovos! Sed, ĉu oni nomas min Gregoro la tablo-konstruanto? Ne!” Kaj li fintrinkas la bieron kaj mendas plian.

Li fingromontras tra la fenestro. “Ĉu vi vidas tiun dokon? Mi konstruis tiun dokon propramane, kaj pli bonan metiaĵon vi neniam trovos! Sed, ĉu oni nomas min Gregoro la doko-konstruanto? Ne!” Kaj li fintrikas la bieron kaj mendas plian.

Tiam li indikas seĝojn en la ĉambro, palisaron ekstere, ĉiuj specoj de similaj aĵoj, kaj diras, “Mi konstruis tiujn propramane, kaj pli bonan metiaĵon vi neniam trovos! Sed, ĉu oni nomas min Gregoro la metiisto? Ne!”

Li rigardas profunde en lian bieron kaj flustras, “Kaj se vi fikas nur unu ŝafon.”