Philip BREWER

Volapukista paro edziĝas kaj ekveturas por mielmonato.

Post iom da horoj, la viro laciĝas. Li trovas lokon por halti, apud malgranda lago. Estas nokto kaj la luno brilas arĝente sur la akvo. La paro sidas kaj rigardas la belan pejzaĝon.

La viro ekamoremiĝas, kaj metas la manon sur la genuo de li novedzino. Li brakumas ŝin, kaj movas la manon iom supren.

La virino metas la buŝon ĉe la orelo de ŝia edzo kaj flustras, “Kara, vi povas iri iomete plu…”

Do, la viro ekstartigas la aŭton, kaj veturas al la sekvonta urbo.

Kelkaj virinoj staras antaŭ juĝisto. Li vokas la unuan kaj diras, “La ŝtato imputas al vi la krimon de prostituitado. Kiel vi pledas?”

“Mi ne estas prostituitino,” la virino diras. “Mi estas ĉapel-deponistino.”

La juĝisto suspiras, kaj vokas la duan virinon. “Vi same. Kiel vi pledas?”

Ĉi tiu virino ankaŭ diras, “Mi ne estas prostituitino. Mi estas ĉapel-deponistino.”

La juĝisto vokas la tria virino kaj diras, “Kaj, mi suposas, vi ankaŭ estas ĉapel-deponistino?”

“Tute ne,” diras la tria virino. “Mi estas prostituitino.”

“Do,” diras la juĝisto. “Almenaŭ vi estas honesta. Diru al mi, kiel staras la komerco?”

“Malbonege,” drias la virino.  ”Tro da ĉapel-deponistinoj!”

Volapukisto kaj idisto iras laŭ vojo, la volapukisto portante sakon.

La volapukisto diras, “Se vi povas konjekti kiom da anasoj mi havas en mia sako, mi donos al vi ambaŭ.”

La idistoj cerbumas dum minuto, tiam diras, “Kvin?”

En vetejo, ulo malgajnas ĉiun monbileton el lia biletujo.

“Kiom kostos por veturi?” li demandas al la taksiisto, dirante lian adreson.

“Kvar spesmilojn,” diras la taksiisto.

“Mi havas tiom ĉe-hejme,” la ulo diras, “Kaj povos pagi vin tuj, kiam ni alvenos.”

La taksiisto sakras kaj diras, “Se vi ne havas la monbiletojn, eliru el mian taksion!”

La ulo fine devas iri hejmen per piedo.

Post kelkaj semajnoj, la ulo refoje trovas sin ekster la sama vetejo, kaj ekvidas la malafablan taksiiston en vico de taksioj.

La ulo eniras la unuan taksion.  ”Kiom kostas por veturi?”

“Kvar spesmilojn.”

“Kaj kiom kostas por suĉi mian kacon?”

“Kio?” krias la taksiisto.  ”Eliru el mian taksion!”

Je la sekvontaj taksioj, la ulo refoje demandas pri la kosto por veturi kaj la kosto por kacsuĉi, kaj refoje eliras el ĉiu taksio, ĝis li atingas la taksion de la malafabla taksiisto.  Tie, li simple demandas la koston por veturi.

“Kvar spesmilojn.”

“Bone,” la ulo diras.  ”Ni iru.”

Dum la taksio veturas preter la vico, la ulo ridas grande al la aliaj taksiistoj kaj levas la du dikfingrojn.

Pirato eniras trinkejon.  La kelnero diras, “Ho!  Vi aspektas terura!”

“Ne,” diras la pirato.  ”Mi fartas tre bone.  Kial vi dirus tiel?”

“Vi nun havas stangetan kruron.  Certe iu malbona okazis.”

“Nu, iun tagon ni batalis alian ŝipon, kaj mi perdis la kruron al kanono.  Tamen, mi ricevis ĉi tiun stangeton, kaj nun mi estas tute bona.”

“Kaj, vi nun havas hokon, anstatŭ mano.”

“Nu, iun tagon, ondego balais min de la ŝipo, kaj mi perdis la manon al ŝarko. Tamen mi ricevis ĉi tiun hokon, kaj nun mi estas tute bona.”

“Kaj, vi nun havas okulŝirmilon.”

“Nu, iun tagon mi rigardis supren, kaj mevfekaĵo falis en mian okulon.  Tamen mi ricevis ĉi tiun okulŝirmilon, kaj nun mi estas tute bona.”

“Ĉu vere? Kiel pro mevfekaĵo vi perdis la okulon?”

“Estis mia unu tago kun la hoko.”

Pentristo vizitas galerion, kaj demandas ĉu iu montris ian intereson pri liaj verkoj.

“Mi havas bonan novaĵon kaj malbonan novaĵon,” diras la galeriestro.  “La bona novaĵo estas, ke sinjoro venis kaj demandis specife pri viaj pentraĵoj.  Li volas scii, ĉu ties valoro kreskus post via morto.  Mi jesis–kaj li aĉetis ĉiujn dek kvin pentraĵojn de vi.”

“Ho, tio estas bonega!” la prentristo diras.  “Kio estas la malbona novaĵo?”

Kompate, la galeriestro diras, “La sinjoro estis via kuracisto.”

Kultivisto laboras en pajlejo kiam viro alvenas kaj diras, “Mi estas de la registaro.  Mi kontrolos viajn kampojn.”

La kultivisto diras, “Bone.  Kontrolu laŭ­vole, krom tiu apuda kampo–ne eniru ĝin.”

La viro koleras.  Li elpoŝas karton kaj diras, “ĉu vi vidas ĉi tiun?  Estas mia legitimilo de la registaro.  Ĝi signifas, ke mi rajtas iri ien ajn.  Vi ne diru al mi kien mi iru aŭ­ ne!”

La kultivisto levas la manojn kaj diras, “Bone!  Iru laŭvole!”

Post unu-du horoj, la kultivisto aÅ­das krion de “Helpu!” de la apudan kampon.  Li rapidas al la barilo, kaj vidas la viron, kiu kuras kiel eble plej rapide for de virbovo.  “Helpu,”  la viro krias refoje.  “Kion mi faru?”

La kultivisto alproksimiĝas la barilon kaj krias al la viro, “Montru al li vian legitimilon!”

Volapukisto, kiu estis registara oficisto, gastis ĉe sia hejmo fremdan samoficiston, kiu estis idisto.

La idisto, sciante la monrimedojn de registaraj oficistoj, esprimis suprizon pri la granda, bela apartamento de la volapukisto.

La volapukisto kapmontris al la fenestro kaj diris, “Ĉu vi vidas tiun ponton?”  Li frotis la fingrojn kaj diris, “Dek procento.”

Post iom da monatoj, la idisto gastis la volapukiston ĉe sia grandega domaro sur larĝa etendaĵo apud la urbestro de sia lando.  La volakupksto, memorante la esprimon de suprizon de sia gastiganto pri sia apartamento, demandis pri la domego.

“Ho,” diris la idisto.  “Ĉu vi vidas tiun ponton?”

La volapukisto rigardis tra la fenestro.  “Ne.  Ne estas ponto.”

La idisto frotis la fingrojn kaj diris, “Cent procento.”

Idisto kaj volapukisto vojaĝas piede tra la dezerto.  Je krepusko, ili starigas la tendon, kuiris kaj manĝas rizon kaj fabojn, kaj lacaj post longa tago, ili ekdormas.

Dum la nokto, la volapukisto vekas la idiston kaj diras, “Rigardu supren.  Kion vi vidas?”

La idisto diras, “Stelojn.  Milionojn kaj milionojn da steloj.”

“Jes,” diras la volapukisto.  “Kaj kion tio signifas por vi?”

La idistoj pensas dum momentoj, kaj tiam diras, “Kosmologie, ke la universo estas vastega.  Teologie, ke ni estas nur unu eteta ero el kreaĵo de Dio.  Kronologie, ke estas proksimume 3:15 atm.  Meteorologie, ke ni ĝuos bonan veteron dum nia venonta vojaĝo ĉi-tage.  Kial?  Kion tio signifas por vi?”

“Ke vi estas idioto!” diris la volapukisto.  “Iu ŝtelis nian tendon!”

Viro renkontas virinon en trinkejo. Ŝi estas 57, sed sufiĉe bela.  Ili trinkas, dancas, parolas.  Kiel fermtempo proksimumas, la virino diras, “Ĉu vi iam havas sportisto-duoblon?  Patrino-filino-triaĵon?”

La viro kapneas.  La virino prenas lian manon kaj diras, “Hodiaŭ estas via bonŝanca tago.”

Ŝi kondukas lin al ŝia domo.  Ili eniras kune.  La virino fermis la pordon, tiam vokas, “Panjo? Ĉu vi ankoraŭ vekas?”