Post iom da horoj, la viro laciĝas. Li trovas lokon por halti, apud malgranda lago. Estas nokto kaj la luno brilas arĝente sur la akvo. La paro sidas kaj rigardas la belan pejzaĝon.

La viro ekamoremiĝas, kaj metas la manon sur la genuo de li novedzino. Li brakumas ŝin, kaj movas la manon iom supren.

La virino metas la buŝon ĉe la orelo de ŝia edzo kaj flustras, “Kara, vi povas iri iomete plu…”

Do, la viro ekstartigas la aŭton, kaj veturas al la sekvonta urbo.

“Mi ne estas prostituitino,” la virino diras. “Mi estas ĉapel-deponistino.”

La juĝisto suspiras, kaj vokas la duan virinon. “Vi same. Kiel vi pledas?”

Ĉi tiu virino ankaŭ diras, “Mi ne estas prostituitino. Mi estas ĉapel-deponistino.”

La juĝisto vokas la tria virino kaj diras, “Kaj, mi suposas, vi ankaŭ estas ĉapel-deponistino?”

“Tute ne,” diras la tria virino. “Mi estas prostituitino.”

“Do,” diras la juĝisto. “Almenaŭ vi estas honesta. Diru al mi, kiel staras la komerco?”

“Malbonege,” drias la virino.  ”Tro da ĉapel-deponistinoj!”

La volapukisto diras, “Se vi povas konjekti kiom da anasoj mi havas en mia sako, mi donos al vi ambaŭ.”

La idistoj cerbumas dum minuto, tiam diras, “Kvin?”

“Kiom kostos por veturi?” li demandas al la taksiisto, dirante lian adreson.

“Kvar spesmilojn,” diras la taksiisto.

“Mi havas tiom ĉe-hejme,” la ulo diras, “Kaj povos pagi vin tuj, kiam ni alvenos.”

La taksiisto sakras kaj diras, “Se vi ne havas la monbiletojn, eliru el mian taksion!”

La ulo fine devas iri hejmen per piedo.

Post kelkaj semajnoj, la ulo refoje trovas sin ekster la sama vetejo, kaj ekvidas la malafablan taksiiston en vico de taksioj.

La ulo eniras la unuan taksion.  ”Kiom kostas por veturi?”

“Kvar spesmilojn.”

“Kaj kiom kostas por suĉi mian kacon?”

“Kio?” krias la taksiisto.  ”Eliru el mian taksion!”

Je la sekvontaj taksioj, la ulo refoje demandas pri la kosto por veturi kaj la kosto por kacsuĉi, kaj refoje eliras el ĉiu taksio, ĝis li atingas la taksion de la malafabla taksiisto.  Tie, li simple demandas la koston por veturi.

“Kvar spesmilojn.”

“Bone,” la ulo diras.  ”Ni iru.”

Dum la taksio veturas preter la vico, la ulo ridas grande al la aliaj taksiistoj kaj levas la du dikfingrojn.

“Ne,” diras la pirato.  ”Mi fartas tre bone.  Kial vi dirus tiel?”

“Vi nun havas stangetan kruron.  Certe iu malbona okazis.”

“Nu, iun tagon ni batalis alian ŝipon, kaj mi perdis la kruron al kanono.  Tamen, mi ricevis ĉi tiun stangeton, kaj nun mi estas tute bona.”

“Kaj, vi nun havas hokon, anstatŭ mano.”

“Nu, iun tagon, ondego balais min de la ŝipo, kaj mi perdis la manon al ŝarko. Tamen mi ricevis ĉi tiun hokon, kaj nun mi estas tute bona.”

“Kaj, vi nun havas okulŝirmilon.”

“Nu, iun tagon mi rigardis supren, kaj mevfekaĵo falis en mian okulon.  Tamen mi ricevis ĉi tiun okulŝirmilon, kaj nun mi estas tute bona.”

“Ĉu vere? Kiel pro mevfekaĵo vi perdis la okulon?”

“Estis mia unu tago kun la hoko.”

“Mi havas bonan novaĵon kaj malbonan novaĵon,” diras la galeriestro.  “La bona novaĵo estas, ke sinjoro venis kaj demandis specife pri viaj pentraĵoj.  Li volas scii, ĉu ties valoro kreskus post via morto.  Mi jesis–kaj li aĉetis ĉiujn dek kvin pentraĵojn de vi.”

“Ho, tio estas bonega!” la prentristo diras.  “Kio estas la malbona novaĵo?”

Kompate, la galeriestro diras, “La sinjoro estis via kuracisto.”

La kultivisto diras, “Bone.  Kontrolu laŭ­vole, krom tiu apuda kampo–ne eniru ĝin.”

La viro koleras.  Li elpoŝas karton kaj diras, “ĉu vi vidas ĉi tiun?  Estas mia legitimilo de la registaro.  Ĝi signifas, ke mi rajtas iri ien ajn.  Vi ne diru al mi kien mi iru aŭ­ ne!”

La kultivisto levas la manojn kaj diras, “Bone!  Iru laŭvole!”

Post unu-du horoj, la kultivisto aÅ­das krion de “Helpu!” de la apudan kampon.  Li rapidas al la barilo, kaj vidas la viron, kiu kuras kiel eble plej rapide for de virbovo.  “Helpu,”  la viro krias refoje.  “Kion mi faru?”

La kultivisto alproksimiĝas la barilon kaj krias al la viro, “Montru al li vian legitimilon!”

La idisto, sciante la monrimedojn de registaraj oficistoj, esprimis suprizon pri la granda, bela apartamento de la volapukisto.

La volapukisto kapmontris al la fenestro kaj diris, “Ĉu vi vidas tiun ponton?”  Li frotis la fingrojn kaj diris, “Dek procento.”

Post iom da monatoj, la idisto gastis la volapukiston ĉe sia grandega domaro sur larĝa etendaĵo apud la urbestro de sia lando.  La volakupksto, memorante la esprimon de suprizon de sia gastiganto pri sia apartamento, demandis pri la domego.

“Ho,” diris la idisto.  “Ĉu vi vidas tiun ponton?”

La volapukisto rigardis tra la fenestro.  “Ne.  Ne estas ponto.”

La idisto frotis la fingrojn kaj diris, “Cent procento.”

Dum la nokto, la volapukisto vekas la idiston kaj diras, “Rigardu supren.  Kion vi vidas?”

La idisto diras, “Stelojn.  Milionojn kaj milionojn da steloj.”

“Jes,” diras la volapukisto.  “Kaj kion tio signifas por vi?”

La idistoj pensas dum momentoj, kaj tiam diras, “Kosmologie, ke la universo estas vastega.  Teologie, ke ni estas nur unu eteta ero el kreaĵo de Dio.  Kronologie, ke estas proksimume 3:15 atm.  Meteorologie, ke ni ĝuos bonan veteron dum nia venonta vojaĝo ĉi-tage.  Kial?  Kion tio signifas por vi?”

“Ke vi estas idioto!” diris la volapukisto.  “Iu ŝtelis nian tendon!”

La viro kapneas.  La virino prenas lian manon kaj diras, “Hodiaŭ estas via bonŝanca tago.”

Ŝi kondukas lin al ŝia domo.  Ili eniras kune.  La virino fermis la pordon, tiam vokas, “Panjo? Ĉu vi ankoraŭ vekas?”

“Kion vi faras?” la viro demandas.

“Serĉante dronitan viron,” diras unu.

La viro kapjesas kej rekomencas hejmen, tiam hezitas, turnas sin refoje al al laborantoj, kaj dirias, “Kial vi deziras tion?”

La aliaj viroj ekrigardas al la grandulo, sed li diras nenion.

La ebriulo diras, “Mi iris en la hejmon, puŝis vian avinon en la litĉambron, kaj senvestigis ŝin.  Ho, kia belulino!”

La aliaj viroj tenas sin pretaj, antaŭvidante batalon, sed la grandulo ankoraŭ diras nenion.

La ebriulo diras, “Tiam mi ĵetis vian avinon sur la liton kaj fikis ŝin!  Forte!  Kaj, ŝi ŝatis ĝin! Ŝi ŝategis ĝin!”

Je tiu punkto, ĉiu viro en la drinkejo rigardadas la grandulon.  Li fine staras.  Li metas la vizaĝon ĉe la vizaĝo de la maljunulo kaj diris, “Vi estas ebria, avo.  Iru hejmen.”

Post monato direktulo vokas la kanibalojn por kunveno. “Mi notis, ke vi cxiuj laboras multe kaj bone–tio tre placxas al mi. Tamen, ni notis ke unu el la sekretariinoj malaperis. Neniu de vi mangxis sxin, cxu?”

La kanibalojn kapneas kaj diras, “Ne. Kompreneble ne.”

“Nu, bone. Dauxrigu la bonan laboron!” La direktulo eliris.

La cxefo de la kanibaloj refermis la pordon, kaj tiam diras, “Kiu mangxis la sekretariinon?”

Estas longa pauxzo, sed fine unu mano levigxas malrapide.

“Stutulo!” diras la cxefkanibalo. “Dum kvar semajnoj ni mangxis direktulon post direktulo kaj neniu notis! Tiam vi devis magxi iun, kiu ja laboras!”

Post unu semajno la Esperantisto revenas. Li havas la brakon en skarpo kaj pasxas iom lame. Li prezentas al la membreca komitato du fotografojn. Unu montras lin kisante belulinon. La alia montras lin batalante urson. La cxefo diris, “Nu, vi sxajnas iom pli vundita ol ni atendas, sed la urso en la fotografo ja estas suficxe granda. Do, bonvenon al la klubo!”

Post dua semajno la Idisto revenas. Li havas brakon en splinto, kapon en kompreso, cxarpojn sur multaj vundoj, kaj rajdas en radsegxo. La cxefo de la membreca komitato diris, “Kiel vi tiom vundigxis? La taskoj ne estis tiom severa por veran Teksasano. Vi nur devis kisi virinon kaj batali urson!”

Per la ne-splintita mano, la Idisto frapis sin je la frunto. “Ho! Laux mia kompreno, mi devis batali virinon kaj kisi urson!”

Idisto trovas novan laboron. Gxi pagas bone, sed la laboro estas en la dezerto, multe da horoj for de la plej proksima urbo. Pro tio, la laborantoj logxas je la laborejo.

Kiam li alvenas, la idisto unue demandas, “Kie ni laboras?” Oni montris al li la laborejon, kiu havas cxion oni bezonas por fari la laboron. La idisto demandas, “Kie ni mangxas?” Oni montris al li la mangxejon, kie kuiranto preparas mangxajxon por la laborantoj. La idisto deamandas, “Kie ni dormas?” Oni montris al li la dormejon, kio estas malluksa sed suficxa.

La idisto ankoraux havas unu demandon. Li trovas unu el liaj kunlaborantoj, samagxa viro, kaj demandas mallauxte, “Mi konas pri laboro, mangxo, kaj dormo–cxio bona. Sed, kio pri seksumado? Mi ne vidas iujn virinojn.” La viro kapjesas, kaj gvidas la idiston al la rando de la laborejo kaj montras al li kamelon.

La idisto preskaux ne povas akcepti, ke la laborantoj uzas kamelon por seksumado. Kia terura ideo! Sed, li ne volas ofendi sian novan kunlaboranton, do li diras nenion, kaj nur silente promesas, ke li neniam farus tiel.

Cxio faras bone dum la unuaj semajnoj. Li laboras bone, mangxas bone, kaj dormas bone. Oni pagas lin bone, kaj havante nenie por elspezi la monon, li vivas sxpare.

Tamen, post kelkaj semajnoj, li trovas siajn pensojn pli kaj pli turnante al seksumado. Li provas pensi pri aliaj aferoj, sed malsukcesas. Fine, li ne plu povas kontrauxi la premon. Li iras al la rando de la laborejo, trovas la kamelon, kaj kopulacias kun gxi. La depremigxo estas tiom granda, li sen pauxzo refoje faras same.

Kiam li finas la dua fojo, li ekkonstatas, ke cxiuj la laborantoj staras en granda rondo cxirkau li kaj la kamelo. Iliaj vizagxoj estas maskoj de sxoko kaj teruro. “Vi!” la idisto diras al tiu viro, kiu montris al li la kamelon. “Mi demandis al vi kion oni faris cxi tie por seksumado, kaj vi diris ke, oni uzu la kamelon.”

“Jes, ja,” la viro diras. “Oni ja uzas la kamelon–por rajdi al la bordelo cxe la oazo!”

La virino, vidante ke la viro ne konas sxin, diras, “Mi pardonpetas. Mi kredis, ke vi estas la patro de unu de miaj knaboj.” Tiam, sxi eliras la vendejon.

Une la viro estas sxokita, ke virino ecx ne konus la patron de siaj geknaboj. Tiam, li ekmaltrankviligxas. Eble, dum unu el la frenezaj festoj li cxeestis dum universitato, eble li ja patris sxian knabon.

Li kuras de la veneejo, vidas la virinon nur kelkaj pasxoj for, kaj demandas al sxi, “Cxu vi estas tiu virino, kiun mi renkontis je la festo, kie ni trinkegis kaj faris frenezan sekson sur la kanapo antaux cxiuj?”

“Ne,” la virino diras, sxokita aspekto sur vizagxo. “Mi instruis je la lernejo de via filo.”

Sekvontan tagon, anaso eniras trinkejo kaj diras, “Cxu vi havas vinberojn?” La kelnero dirias, “Mi diris al vi hieraux: Cxi tiu estas trinkej. Ni ne vendas vinberojn.”

Pluan sekvontan tagon, anaso eniras trinkejo kaj diras, “Cxu vi havas vinberojn?” La kelnero ektenis anason je gorgxo kaj diris, “Mi jam diris al vi dufoje! Jen trinkejo! Mi ne havas vinberojn! Se vi petas vinberojn refoje, mi najlos vian bekon al la planko!”

Sekvontan tagon, anaso eniras trinkejo kaj diras, “Cxu vi havas najlojn?” La kelnero suspiras kaj diras, “Ne, ni ne havas najlojn.” “Bone,” diras la anaso. “Cu vi havas vinberojn?”

La hartondisto tondas la harojn de la knabo. Post tiam, kiam la viro ankoraŭ ne revenis, la hartondisto diras, “Ŝajne, via paĉjo tute forgesis vin.”

“Ho,” diras la knabo. “Tiu ne estis la paĉjo. Tiu viro nur prenis la manon kaj diris, ‘Venu, knabo! Ni hartondiĝu senpage!”

La kelnero montras flanke kaj dirias, “Cxu vi vidas tiun grandulon? Li estas Idiso.” Tiam li montras aliflanke kaj diras, “Kaj cxu vi vidas tiun viron en la leda jako? Li ankaux estas Idisto.” Tiam li diras, “Kaj, fakte, mi mem estas Idisto. Do, konsideru: Cxu vi vere volas diri tiun sxercon?”

“Kompreneble ne!” diras la Esperantisto. “Ne se mi devus klarigi gxin tri foje!”

Bona demando, mia filo. Do, supozu, ke kliento faligas dek spezmilojn, kaj eliras nenotante. Ni bezonas “komerca etiko” por gxuste respondi la demandon: Cxu vi sciigu vian kunnegocianon?

Iu jaro, la Universala Kongresa okazas proksime al senvestaĵa plaĝo. Tie, Johano notis viro kun tatuaĵo de verda stelo sur la brusto. Ili ekparolis, kaj post iom de minutoj, Johano notis ke la viro ankaux havas tatuaĵon de “La” sur la peniso.

“Vidante vian tatuaĵon, mi konjektas ke vi ankaŭ havas edzinon nomata Lucia, ĉu?”

La viro ridis, dirante, “Ho, ne. La mia diras, ‘Lernu Esperanton, la lingvo internacia.’”

La ulo tralegas gxin kaj diras, “Tio ne povas prava. Cxiuj la demandoj samas kiel la demandoj je la fina ekzameno mi faris!”

“Ho,” diras la profesoro, “Tio ja estas prava. Cxiuj la demandojn samas kiel tiam. Kompreneble, la respondoj cxiuj malsamas.”