La revuo aperis de 1922 ĝis 1949 (kun interrompoj por militoj, ktp), kaj la retloko enhavas altkvalitan PDF-dosieron por ĉiu numero.

La novaĵo de tiam ne plu estas nova, sed la noveloj estas tiel bonaj kaj la Esperanto (tio de Baghy, Forge, Kalocsay, ktp) estas unuaranga. Legu pri Literatura Monda en Vikipedio.

Silvia: Mi frostmortis.

Wanda: Ho! Terure!

Silvia: Ne, ne. Post kiam mi ne plu tremis, mi eksentis min varma kaj dormema, kaj fine mortis pace. Kaj vi?

Wanda: Mi mortis pro koratako. Mi suspektis, ke mia edzo perfidis min kun alia virino. Mi iris hejmen frue por kapti lin en la ago, sed trovis lin sola, legante libron.

Silvia: Do? Kio okazis?

Wanda: Mi estis tiom certa, ke estis alia virino tie, mi kuris tra la domo serĉante. Mi rigardis en ĉiun ĉambron, en la subteretaĝon, en la subtegmenton, en ĉiun kameron kaj ŝrankon, sub ĉiun liton. Mi faris kaj refaris ĝis mi kolapsis, havis koratakon, kaj finfine mortis.

Silvia: Domaĝe, ke vi ne rigardis en la frostujon. Ni ambaŭ ankoraŭ vivus.

Mi jam ofte aŭdis, ke tradukado estas delikata, subtila arto; ke estas multaj baroj al bona traduko, kaj lingvaj kaj kulturaj. Interesis min, fronti tiun defion.

Bedaŭrinde, mi ne regis alian lingvon sufiĉe bone por eĉ komenci. Mi studis la francan dum jaro en lernejo, sed lernis nenion. Mi studis la germanan dum jaro en universitato, sed lernis preskaŭ nenion.

Mi supozis, ke mi povus bone traduki, sed mi tute ne povis bone lerni lingvon.

Do: Esperanto. Jen estis lingvo sufiĉe facila, ke eĉ mi povis lerni ĝin. Ankaŭ grava, jen estis lingvo sufiĉe forta, ke mi povus trakti ian tekston. (Tiujn subtilajn, delikatajn defiojn oni trovas eble pli en iuj tekstoj ol en aliaj.)

Nur post mi eklernis la lingvon, ekinteresis min la ideo, ke mi ankaŭ povus interparoli kun aliaj homoj, legi iliajn librojn, kanti iliajn kantojn, ktp.

Mi verkis ĉi tiun afiŝon pro voko de Steve Brewer por “la rakontoj pri kiel kaj kial oni lernis Esperanton” por la projekto Kolekti kaj enmeti personajn rakontojn ĉe prilabori.org.

La viro puŝas la ĉapelon malantaŭen, kaj diras, “Jes, mi supozas, ke mi estas.”

La virino diras, “Mi estas lesbo. Dum la tuta tago, mi pensas pri nenio krom virinoj. De kiam mi vekas ĝis tiam mi ekdormas, mi pensas pri virinoj kaj nur virinoj.” Ŝi finis la trinkon kaj foriras.

Turista paro eniras la trinkejon kaj sidiĝas apud la vakero. Post iom da minutoj, la viro demandas, “Ĉu vi estas vera vakero?”

La vakero paŭzas, trinketas je la viskio, kaj fine diras, “Nu, mi ĉiam pensis tiel, sed montriĝas, ke dum la tuta tempo mi fakte estis lesbo.”

Sur la vojo al la specialaĵa vendejo, kie li trovos helikojn, la viro pasis belaspektan trinkejon, kaj decidis paŭzi por trinki bieron. La etoso de la trinkejo estis tiom amika, tiom bonvena, la viro trinkis duan, kaj trian bieron.

Fine, li notis, ke la horo por la festo jam venis antaŭ unu horo. Li eksaltis, urĝis al la vendejo, aĉetis la helikojn, kaj rapidis hejmen.

Kiam li eniris la apartamenton, li aŭdis la edzinon tuj ekster la enirejo. Li tuj forŝiris la sakon kaj ŝutis la helikojn sur la plankon. Starante super la helikoj kiel pelanto, li kriis, “Antaŭen, amiketoj! Antaŭen! Ni preskaŭ alvenas!”

Je la dua tago de la kongreso, ili alvenis al la ĉambroturo kaj eksciis, ke la lifto ne funkciis, kaj ili devos grimpi ŝtupare 75 etaĝojn supren.

Dum ili grimpis la unuan etaĝon, ili interkonstentis, ke por distri sin, ili faru tiel: Dum la unuaj 25 etaĝoj, Petro diru ŝercojn. Dum la duaj 25 etaĝoj, Vilĉjo kantu kantojn. Kaj dum la triaj 25 etaĝoj, Roberto deklamu tragediojn.

Ili faris laŭ sia plano, kaj dum dekoj da minutoj ili grimpis kaj grimpadis. Petro diris la ŝercojn. Vilĉoj kantis la kantojn. Je la 50a etaĝo ili turnis sin al Roberto, kiu diris, “Mi komencos je la plej tragedia rakonto, kiun mi konas: Mi lasis la ĉambran ŝlosilon en la aŭto.”

Kiam la unua birdo superflugis, la Esperantisto staris kaj diris, “Tiu aspekas anase, blekas anase, kaj flugas anase. Do, ĝi estas anaso!” Li levis la pafilon, sed la anaso jam estis for, kaj li eĉ ne povis pafi.

Kiam la duan birdo superflugis, la Volapukisto staris kaj diris, “Tiu estas anaso!” Li levis la pafilon kaj pafis, sed la anaso jam forflugas, kaj li maltrafis.

Kiam la trian birdo superfluis, la Idiso staris kaj “Bam!” pafis la birdon, kiu falis rekte antaŭ la grupo. Li rigardis suben kaj diris, “Ho, rigardu! Estas anaso!”

La leondresisto diras, “Mi avertu vin pri la leono. Li estas tre danĝera. Ĉu vi vere scias kiel trakti tiel sovaĝan beston?”

Kiam ambaŭ kapjesas, la leondresisto indikas la pistolon, vipon, kaj seĝon, kaj diras, “Do, montru al mi.”

Preterpasante la ekipaĵojn, la virino eniras la kaĝon. La leono muĝas kaj montras la dentojn, sed antaŭ li eksaltas, la virinon malfermas la robon, kaj montras voluptan, perfektan, nudan korpon.

Anstataŭ ataki, la leono grimpas antaŭen. Kiam li estas sufiĉe proksima, li frotas ŝiajn krurojn per la kapo, lekis ŝiajn piedojn, kaj fine turnas sin sur la dorso, por montri al ŝi la ventron.

La leondresisto diras, “Mi neniam vidis tiaaĵon! Mirinda!” Li turnis sin al la viro kaj diras, “Ĉu vi povas superi tion?”

“Ho, jes,” diris la viro, lekante la lipojn. “Vi forigu la leonon, kaj mi tuj faros!”

Kiel verki hajkon en Esperanto

Mi venis al la verkado de hajko en Esperanto per longa vojo. Kiel komencanto (en kaj Esperanto kaj hajko-verkado), unu allogo de la hajko estis, ke hajko estas trakteble malgranda. Mi bezonis nur malgrandan kvanton da tempo kaj malgrandan kvanton da vortoj por verki hajkon.

Kompreneble, estis nur malofta, feliĉa akcidento, kiam mi verkis bonan hajkon, sed tio ne gravis. Gravis, ke mi ekzercis kaj mian hajko-verkadon kaj mian Esperanton.

Mi jam diskutis (en mia recenzo de lia unua kolekto de hajkoj), kiel mia frato ektraktis pli serioze la hajko-verkadon. Li studis la japanan tradicion. Li sciigis sin pri la detaloj de la formo.

Samtempe, dum li klopodis verki pli bonajn hajkojn, li instruis min pri tiuj detaloj—sezonvorto, tranĉo, ktp—kaj kuraĝigis min, ke mia verkado ankaŭ uzu tiujn ilojn. Sed, malsame ol mia frato, mi ne legis areton de libroj pri hajkoj.

Do, por mi tre taŭga estas la libro Kiel verki hajkojn en Esperanto de HIROTAKA Masaaki. Ĝi traktas la japanan tradicion, kaj kiel oni uzu la rimedojn de Esperanto por produki hajkon en tiu tradicio. Ĝi ankaŭ diskutas kiel oni uzu la rimedojn de iu ajn lingvo por produki viglan verkadon, per kombinado, ellaso, konkreteco, ktp.

La libro estas mallonga. Du ĉapitroj (unu en la japana kaj unu en Esperanto) enhavas la diskuton pri kiel verki hajkon en Esperanto. Ĉapitro 3 priskribas iom da “ŝatataj hajkoj” laŭ la ideoj ĵus enkondukitaj. Ĉapitro 4 havigas cent hajkojn de la aŭtoro mem. Ĉapitro 5 listas kaj diskutas la sezonvortojn uzitaj en la ekzempleroj.

Oni povas aĉeti la libron Kiel verki hajkon en Esperanto ĉe la libroservo de la UEA. HIROTAKA Masaaki verkas hajkon kiel Vastalto.

Eĉ nun, kiam mi povas paroli la lingvon sufiĉe bone, mi trovas ŝildo-tradukon malfacila. Sed nun, mi komprenas kial: ĉar la angla uzita por ŝildoj estas tre stranga.

Ekzemple, antaŭ semajno, dum mi promenis al Esperanta aranĝo, mi vidis ŝildon kiu diris “Permit must be displayed.” La signifo estas “Montru permesilon,” sed laŭvorte ĝi diras ion pli proksima al “permesilo devas esti montrata.” Kiu parolus tiel?

La plej malfacia estis “Beware of Dog.” Eĉ la signifo estas iom malklara, ĉar tia ŝildo ne priskribas la hundon. (Ne estas “Avizo: Danĝera Hundo,” aŭ eĉ “Timu la Hundon.” La ŝildo zorge diras nenion pri la hundo. Laŭvorte, eble “Singardu je Hundo.” Oni povus diri “Avizo: Hundo,” sed tio estus pli malforta. (Mi ĉiam volas uzi “averti,” kiu estas kion la ŝildo faras, sed kiel? “Ni avertas vin pri hundo”?)

Mi ankoraŭ ekzercas la traduko-kapablon pri ŝildoj, sed ankoraŭ estas malfacila. Certe, tio ne estas ekzerco por komencantoj.

Tiam, la virino vidis, ke la volapukistino eknotis botelon en sako sur la malantaŭa seĝo. “Tio estas botelo de viskio, kiun mi akiris por mia edzo.”

La volapukistino pripensis, tiam kapjesis, tiam diris, “Bona interŝanĝo.”

Je nur 200 vortoj, la verkado de tia noveleto estas sufiĉe malganda peno.

Kaj mi kaj mia frato Steve Brewer verkos noveletojn por la konkurso. Mi ankaŭ diros pri ĝi al la membroj de mia loka grupo.

Policano ekvidas lin, kaj diras, “Ĉu vi povas diri, kion vi faras ekstere je tia horo?”

La ebriulo diris, “Se mi povus, mi jam estus hejme!”

Ĝi enhavas multajn tekstojn, atingeble per titolo, aŭtoro, epoko, loko, ktp.

Ĝi enesperantigas tutan artikolojn el la hispana kaj la angla, kaj ligas al temaj artikoloj en Esperanto.

La dentkuracisto diras, “Sinjoro, vi vere bezonas psikologiiston. Mi estas dentkuracisto.”

“Mi scias. Sed mi vidis, ke via lampo estas luma.”

La volapukisto diras, “Ho, jes! Viskion, mi petas! Faru ĝin duoblo!”

Kiam la stevardino demandas same al la idisto, ties vizaĝo tordas kaj li kraĉas, “Mi preferus, ke dudek putinoj perfortu min, ol ke alkoholo tuŝu miajn lipojn!”

Kaj la volapukisto diras, “Ho, ankaŭ mi! Ĉu tio estas elekto?”

Kiam la bienisto volas vidi la komercaĵojn, la vendisto ne povas eltini sin kontraŭ peti, “Kial via porko havas lignan kruron?”

“Sinjoro,” diras la bienisto, “Tiu ne estas iu ordinara porko! Ĝi estas mirakla porko! Iu tago, mi riparis traktoron, kaj ĝi falis de sur la kriko kaj premegis min al la tero. La porko rapide venis, remetis la kriko sub la traktoron, kaj rekrikis ĝin, liberigante min!”

“Nu, jes, tio estas mirinda,” diras la vendisto, “sed kial ĝi havas lignan kruron?”

“Ne nur mirinda, sinjoro! Jen mirindega porko! Iu tago, mi falis en la puton kaj ne povis elgrimpi! Mi kriis kaj kriegis, sed neniu aŭdis. Sed la porko kuris al la telefono kaj premis la kriz-numerojn! Oni venis kaj eltiris min el la puto!”

“Kiel vi diras, mirindega. Sed, kial ĝi havas lignan kruron?”

“Sinjoro, kiam vi havas tian porkon, vi ne manĝu ĝin tuj je la sama tago!”

Estas tro longa ekde la lasta ĝenerala striko en usono.

Klaku la bildon por elŝulti grandan bilddosieron.

Nur la unuaj kvar-kvin frazoj de mia parto prezentis multajn interesajn defiojn pri traduko. Jen malgranda eltiraĵo, kun mia traduko:

Speciale interesaj:

• wee small hours
• You always do this when you get one of these.
• at arm’s length
• allow oneself to be drawn into it

Tre plaĉus al mi, aliaj traduko-proponoj, pri tiuj frazoj. Kiel mi farus pli bone?

Refoje, mi estis movita verki novan, pli veran rakonton. Ĉi-fojon, ĝi estas sufiĉe mallonga, mi simple afiŝas ĝin. Jen:

La Malsaĝa Virino Kiu Adoptis Ursidon

Iam estis malsaĝa maljunulino, kiu provis varti ursidon. Dum kelkaj semajnoj, ĝi estis tre ĉarma dombesto, kaj ĉiuj ŝatis ĝin. Tiam, ĝi mortigis la maljunulinon kaj manĝis ŝian hepaton.

Fino

Marjorie Boulton en Berlino dum la 1999a Universala Kongreso

Por la diskuto-rondo de nia loka grupo, ni legis rakonton de Marjorie Boulton el la libro Faktoj kaj Fantazioj. En la rakonto, patro dezirante elekti la plej bonan edzon por la filino, diras, ke ŝi mortis, kaj petas monon por funebro. Du el la junuloj diras ne, sed la tria donas la monon kaj iras por kunlamanti kun la patro. Tiam la patro malkovris la ruzon, kaj la paro edziĝas.

Mi trovis la rakonton stranga kaj timiga. Do, por komfortigi min, mi verkis alian rakonton pri simila patro kun simila filino—sed mi priskribas pli probablan rezulton.

Mi nomis ĝin “Legendo pri Belulino.”

Steve enmetis ĝin kun la Legendoj de la Zne Majstroj, kaj nomis ĝin “La Ŝparema Patro.”

Poŝtmarkoj el Esperantujo

Dum kelkaj jaroj, mia frato kaj mi verkis hajkojn sub la nepenetrebla kaŝnomo Istvan Bierfaristo. Ili estis ofte ŝercaj, eĉ mokaj. Ili estis ofte privataj, duon-sekretaj mesaĝoj inter du fratoj, pri la ĉiutagaj aferoj de niaj vivoj. Malgraŭ tio, ni publikigis ilin, esperante ke aliuloj gajnus per legado iun malgrandan parton de la plezuron ni gajnis per la verkado.

Plaĉis al ni ŝerci, ke Istvan Bierfaristo estis eble la plej konata verkisto de Esperantaj hajkoj en usono.

Ekde eble antaŭ tri jaroj—kiam mi ne plu aliris oficejon ĉiutage—nia kunverkado preskaŭ ĉesis. Samtempe, mia frato ekprovis trakti la hajkon pli serioze, pli profunde.

Li studis la formon kaj ĝian japanan tradicion. Li verkis hajkojn, kiuj ne plu estis simplaj privataj ŝercoj, sed provis kapti kaj montri ion universala en malgrandaj momentoj. Per akra observado kaj klaraj vortoj, li sukcesis. Li ankoraŭ publikigis la hajkojn, nun sub sia ĝusta nomo, per Twitter kaj Facebook.

Nun li kolkektis aron de siaj plej bonaj hajkoj en libro. Belege ilustrista per fotoj (en la formo de poŝtmarkoj de lando kiu uzas spesmilojn) de la verkisto mem, ĝi montras la grandan sukceson de lia klopodo.

La libro Poŝtmarkoj el Esperantujo estas aĉeteble je la nova eldonejo Libroj Bierfaristaj.

Mi trovas min tre bone kunigita.

“Tiu,” Emma diris

Otto rigardis kien ŝi kapmontris. “Tiu alta viro en la drelika jako?” Li pripensis. “Filo de riĉaj gepatroj. Eksigita el pli ol unu universitato pro tro da petoloj kaj maltro da studoj. Ricevas iom da mono de la patrino, sed ne sufiĉe por vivteni sin.”

Akireble per Amazon: Beletra Almanako 8 (BA8 – Literaturo en Esperanto) (Esperanto Edition)

Aŭ rekte de la eldonejo.

Aĉetu! Legu!

Ni invitas vin por partopreni en MUSK! (Malgraŭ la nomo, vi ne devas esti usonano aŭ en usono.)

Post iom da horoj, la viro laciĝas. Li trovas lokon por halti, apud malgranda lago. Estas nokto kaj la luno brilas arĝente sur la akvo. La paro sidas kaj rigardas la belan pejzaĝon.

La viro ekamoremiĝas, kaj metas la manon sur la genuo de li novedzino. Li brakumas ŝin, kaj movas la manon iom supren.

La virino metas la buŝon ĉe la orelo de ŝia edzo kaj flustras, “Kara, vi povas iri iomete plu…”

Do, la viro ekstartigas la aŭton, kaj veturas al la sekvonta urbo.

“Mi ne estas prostituitino,” la virino diras. “Mi estas ĉapel-deponistino.”

La juĝisto suspiras, kaj vokas la duan virinon. “Vi same. Kiel vi pledas?”

Ĉi tiu virino ankaŭ diras, “Mi ne estas prostituitino. Mi estas ĉapel-deponistino.”

La juĝisto vokas la tria virino kaj diras, “Kaj, mi suposas, vi ankaŭ estas ĉapel-deponistino?”

“Tute ne,” diras la tria virino. “Mi estas prostituitino.”

“Do,” diras la juĝisto. “Almenaŭ vi estas honesta. Diru al mi, kiel staras la komerco?”

“Malbonege,” drias la virino.  ”Tro da ĉapel-deponistinoj!”

La volapukisto diras, “Se vi povas konjekti kiom da anasoj mi havas en mia sako, mi donos al vi ambaŭ.”

La idistoj cerbumas dum minuto, tiam diras, “Kvin?”

“Kiom kostos por veturi?” li demandas al la taksiisto, dirante lian adreson.

“Kvar spesmilojn,” diras la taksiisto.

“Mi havas tiom ĉe-hejme,” la ulo diras, “Kaj povos pagi vin tuj, kiam ni alvenos.”

La taksiisto sakras kaj diras, “Se vi ne havas la monbiletojn, eliru el mian taksion!”

La ulo fine devas iri hejmen per piedo.

Post kelkaj semajnoj, la ulo refoje trovas sin ekster la sama vetejo, kaj ekvidas la malafablan taksiiston en vico de taksioj.

La ulo eniras la unuan taksion.  ”Kiom kostas por veturi?”

“Kvar spesmilojn.”

“Kaj kiom kostas por suĉi mian kacon?”

“Kio?” krias la taksiisto.  ”Eliru el mian taksion!”

Je la sekvontaj taksioj, la ulo refoje demandas pri la kosto por veturi kaj la kosto por kacsuĉi, kaj refoje eliras el ĉiu taksio, ĝis li atingas la taksion de la malafabla taksiisto.  Tie, li simple demandas la koston por veturi.

“Kvar spesmilojn.”

“Bone,” la ulo diras.  ”Ni iru.”

Dum la taksio veturas preter la vico, la ulo ridas grande al la aliaj taksiistoj kaj levas la du dikfingrojn.

“Ne,” diras la pirato.  ”Mi fartas tre bone.  Kial vi dirus tiel?”

“Vi nun havas stangetan kruron.  Certe iu malbona okazis.”

“Nu, iun tagon ni batalis alian ŝipon, kaj mi perdis la kruron al kanono.  Tamen, mi ricevis ĉi tiun stangeton, kaj nun mi estas tute bona.”

“Kaj, vi nun havas hokon, anstatŭ mano.”

“Nu, iun tagon, ondego balais min de la ŝipo, kaj mi perdis la manon al ŝarko. Tamen mi ricevis ĉi tiun hokon, kaj nun mi estas tute bona.”

“Kaj, vi nun havas okulŝirmilon.”

“Nu, iun tagon mi rigardis supren, kaj mevfekaĵo falis en mian okulon.  Tamen mi ricevis ĉi tiun okulŝirmilon, kaj nun mi estas tute bona.”

“Ĉu vere? Kiel pro mevfekaĵo vi perdis la okulon?”

“Estis mia unu tago kun la hoko.”

Kovrilo de Marvirinistrato de Tim Westover

Mi aĉetis libron Marvirinstrato de Tim Westover dum la jarkunveno en Sankta-Luiso, kaj tuj komencis legi ĝin.  Tre bona! Mi ĵus finlegis la titolan novelon, kiu estas bonega.

Kiam mi finos la libron, mi provos verki recenzon de la noveloj, sed mi ne volas atendi tiom longe antazŭ­ ol afiŝi pri la libro.

Se vi nur volas legi, la teksto estas atingeble per reto de la retpaĝaro de la verkisto.   Se vi volas paperan ekzempleron, vi povas aĉeti la libron de la libro-servo de Esperanto-USA, de la libro-servo de UEA, aŭ­ de Amazon.com.

Trovu pli da informo ja la Marvirinstrato-retpaĝaro.

Jen:  dudek Esperantistoj traktas la kvitencon post meztagmanĝo dum la landa kongreso en Sankta-luiso.  (Fakte, la restoracio faris ĝin sufiĉe facila, dividante la sumon laŭ­ persono, sed ili presis ĉion sur unu peco de papero.)

Pasporta Servo (Simpla aliĝo ne aŭ­tomate farigas vin gastejo.)

(Per Steve.)

Per la jarkunvena retpoŝtlisto, Scott Starkey (Yekrats) provas organizi ludadon dum la Esperanto-USA jarkunveno en Sankta-luiso.  Ni esperu, ke li sukcesos!

Li trovis la jenajn ligojn pri la ludo:

• http://www.davincigames.net/lit/lupus_in_tabula-regularo.pdf
• http://esperanto-jeunes.org/IMG/pdf/homlupa_ludo.pdf
• http://eo.wikipedia.org/wiki/Homlupa_ludo

“Mi havas bonan novaĵon kaj malbonan novaĵon,” diras la galeriestro.  “La bona novaĵo estas, ke sinjoro venis kaj demandis specife pri viaj pentraĵoj.  Li volas scii, ĉu ties valoro kreskus post via morto.  Mi jesis–kaj li aĉetis ĉiujn dek kvin pentraĵojn de vi.”

“Ho, tio estas bonega!” la prentristo diras.  “Kio estas la malbona novaĵo?”

Kompate, la galeriestro diras, “La sinjoro estis via kuracisto.”

Philip BREWER (foto de Jackie BREWER)

Mi estas verkisto.  En la angla mi verkas sciencfikciajn novelojn. Ankaŭ en la angla mi verkas artikolojn pri mono kaj ŝparemeco ĉe Wise Bread.   Vi povas legi pli pri mia angla-lingva verkado ĉe mia angla-lingva hejmpaĝo.

En Esperanto mi havas blogon ĉe Esperanto-USA.   Mi ankaŭ­ havas blogon ĉi-sube, kiu lastetemp (ekde mi ekblogis ĉe Esperanto-USA) enhavas plejparte ŝercojn.

Mi ankaŭ­ verkis kelkajn verkaĵojn pri diversaj aferoj–mono, pli da ŝercoj, haikoj, ktp.

Se vi iam estas proksima, nepre venu al la renkontiĝoj de la Esperanto-Klubo de Orient-Centra Ilinojo (ekoci).   Tre plaĉus min renkonti vin!

La kultivisto diras, “Bone.  Kontrolu laŭ­vole, krom tiu apuda kampo–ne eniru ĝin.”

La viro koleras.  Li elpoŝas karton kaj diras, “ĉu vi vidas ĉi tiun?  Estas mia legitimilo de la registaro.  Ĝi signifas, ke mi rajtas iri ien ajn.  Vi ne diru al mi kien mi iru aŭ­ ne!”

La kultivisto levas la manojn kaj diras, “Bone!  Iru laŭvole!”

Post unu-du horoj, la kultivisto aÅ­das krion de “Helpu!” de la apudan kampon.  Li rapidas al la barilo, kaj vidas la viron, kiu kuras kiel eble plej rapide for de virbovo.  “Helpu,”  la viro krias refoje.  “Kion mi faru?”

La kultivisto alproksimiĝas la barilon kaj krias al la viro, “Montru al li vian legitimilon!”

La idisto, sciante la monrimedojn de registaraj oficistoj, esprimis suprizon pri la granda, bela apartamento de la volapukisto.

La volapukisto kapmontris al la fenestro kaj diris, “Ĉu vi vidas tiun ponton?”  Li frotis la fingrojn kaj diris, “Dek procento.”

Post iom da monatoj, la idisto gastis la volapukiston ĉe sia grandega domaro sur larĝa etendaĵo apud la urbestro de sia lando.  La volakupksto, memorante la esprimon de suprizon de sia gastiganto pri sia apartamento, demandis pri la domego.

“Ho,” diris la idisto.  “Ĉu vi vidas tiun ponton?”

La volapukisto rigardis tra la fenestro.  “Ne.  Ne estas ponto.”

La idisto frotis la fingrojn kaj diris, “Cent procento.”

Dum la nokto, la volapukisto vekas la idiston kaj diras, “Rigardu supren.  Kion vi vidas?”

La idisto diras, “Stelojn.  Milionojn kaj milionojn da steloj.”

“Jes,” diras la volapukisto.  “Kaj kion tio signifas por vi?”

La idistoj pensas dum momentoj, kaj tiam diras, “Kosmologie, ke la universo estas vastega.  Teologie, ke ni estas nur unu eteta ero el kreaĵo de Dio.  Kronologie, ke estas proksimume 3:15 atm.  Meteorologie, ke ni ĝuos bonan veteron dum nia venonta vojaĝo ĉi-tage.  Kial?  Kion tio signifas por vi?”

“Ke vi estas idioto!” diris la volapukisto.  “Iu ŝtelis nian tendon!”

Mi dubas, ke iu esperantiĝus por uzi la konto-sistemon, sed la leganto tamen vidas la vorton Esperanto.

La viro kapneas.  La virino prenas lian manon kaj diras, “Hodiaŭ estas via bonŝanca tago.”

Ŝi kondukas lin al ŝia domo.  Ili eniras kune.  La virino fermis la pordon, tiam vokas, “Panjo? Ĉu vi ankoraŭ vekas?”

“Kion vi faras?” la viro demandas.

“Serĉante dronitan viron,” diras unu.

La viro kapjesas kej rekomencas hejmen, tiam hezitas, turnas sin refoje al al laborantoj, kaj dirias, “Kial vi deziras tion?”

La aliaj viroj ekrigardas al la grandulo, sed li diras nenion.

La ebriulo diras, “Mi iris en la hejmon, puŝis vian avinon en la litĉambron, kaj senvestigis ŝin.  Ho, kia belulino!”

La aliaj viroj tenas sin pretaj, antaŭvidante batalon, sed la grandulo ankoraŭ diras nenion.

La ebriulo diras, “Tiam mi ĵetis vian avinon sur la liton kaj fikis ŝin!  Forte!  Kaj, ŝi ŝatis ĝin! Ŝi ŝategis ĝin!”

Je tiu punkto, ĉiu viro en la drinkejo rigardadas la grandulon.  Li fine staras.  Li metas la vizaĝon ĉe la vizaĝo de la maljunulo kaj diris, “Vi estas ebria, avo.  Iru hejmen.”

Jen:

Post monato direktulo vokas la kanibalojn por kunveno. “Mi notis, ke vi ĉiuj laboras multe kaj bone–tio tre plaĉas al mi. Tamen, ni notis ke unu el la sekretariinoj malaperis. Neniu el vi manĝis ŝin, ĉu?”

La kanibalojn kapneas kaj diras, “Ne. Kompreneble ne.”

“Nu, bone. Daŭrigu la bonan laboron!” La direktulo eliris.

La ĉefo de la kanibaloj refermis la pordon, kaj tiam diras, “Kiu manĝis la sekretariinon?”

Estas longa paŭzo, sed fine unu mano leviĝas malrapide.

“Stultulo!” diras la ĉefkanibalo. “Dum kvar semajnoj ni manĝis direktulon post direktulo kaj neniu notis! Tiam vi devis maĝi iun, kiu ja laboras!”

Post unu semajno la Esperantisto revenas. Li havas la brakon en skarpo kaj pasxas iom lame. Li prezentas al la membreca komitato du fotografojn. Unu montras lin kisante belulinon. La alia montras lin batalante urson. La cxefo diris, “Nu, vi sxajnas iom pli vundita ol ni atendas, sed la urso en la fotografo ja estas suficxe granda. Do, bonvenon al la klubo!”

Post dua semajno la Idisto revenas. Li havas brakon en splinto, kapon en kompreso, cxarpojn sur multaj vundoj, kaj rajdas en radsegxo. La cxefo de la membreca komitato diris, “Kiel vi tiom vundigxis? La taskoj ne estis tiom severa por veran Teksasano. Vi nur devis kisi virinon kaj batali urson!”

Per la ne-splintita mano, la Idisto frapis sin je la frunto. “Ho! Laux mia kompreno, mi devis batali virinon kaj kisi urson!”

Mi ekstudis Esperanton en 1986. Mi ĉeestis ELNAjn landakongresojn en 1994 (Sacramento) kaj 1996 (Detroit). En 1999 mi ĉestis la Universalan Kongreson en Berlino. Dum 1996 kaj 1997 mi redaktis la ELNAn novaĵleteron “Esperanto-USA.”

Mi diplomiĝis en ekonomiko. Mi loĝas kun mia edzino en Illinois, kie mi laboras ĉe Motorola kiel komputilisto. Mi estas verkisto–de sciencfikciaj noveloj en la angla kaj diversaĵojn en Esperanto. Sur la nova ELNA retejo, mi verkas blogon pri mia esperanta vivo. Mi faris anglalingvan filmeton “The Adventures of Doctor Esperanto” (amuzaĵeto pri la lingvo-problemo). Mia frato, Steven Brewer, ankaŭ estas esperantisto, kaj nune estas vicpresidanto de ELNA. Kun li, mi verkas hajkojn sub la plumnomo Istvan Bierfaristo.

Laŭ mi, la plej gravaj aferoj de la landa asocio estas tiuj, kiuj ligas la unuopajn esperantistojn en la nacian kaj internacian komunumon de esperantistoj. Do: subteno de vigla aro de lokaj grupoj, la novaĵletero, la nova retejo (kie ĉiuj membroj povas verki paĝojn), la libro- kaj abono- servo, kaj la jarkunveno. Kiel estrarano, mi subtenos tiujn aferojn.