Mi trovas min tre bone kunigita.

“Tiu,” Emma diris

Otto rigardis kien ŝi kapmontris. “Tiu alta viro en la drelika jako?” Li pripensis. “Filo de riĉaj gepatroj. Eksigita el pli ol unu universitato pro tro da petoloj kaj maltro da studoj. Ricevas iom da mono de la patrino, sed ne sufiĉe por vivteni sin.”

Akireble per Amazon: Beletra Almanako 8 (BA8 – Literaturo en Esperanto) (Esperanto Edition)

Aŭ rekte de la eldonejo.

Aĉetu! Legu!

Ni invitas vin por partopreni en MUSK! (Malgraŭ la nomo, vi ne devas esti usonano aŭ en usono.)

Post iom da horoj, la viro laciĝas. Li trovas lokon por halti, apud malgranda lago. Estas nokto kaj la luno brilas arĝente sur la akvo. La paro sidas kaj rigardas la belan pejzaĝon.

La viro ekamoremiĝas, kaj metas la manon sur la genuo de li novedzino. Li brakumas ŝin, kaj movas la manon iom supren.

La virino metas la buŝon ĉe la orelo de ŝia edzo kaj flustras, “Kara, vi povas iri iomete plu…”

Do, la viro ekstartigas la aŭton, kaj veturas al la sekvonta urbo.

“Mi ne estas prostituitino,” la virino diras. “Mi estas ĉapel-deponistino.”

La juĝisto suspiras, kaj vokas la duan virinon. “Vi same. Kiel vi pledas?”

Ĉi tiu virino ankaŭ diras, “Mi ne estas prostituitino. Mi estas ĉapel-deponistino.”

La juĝisto vokas la tria virino kaj diras, “Kaj, mi suposas, vi ankaŭ estas ĉapel-deponistino?”

“Tute ne,” diras la tria virino. “Mi estas prostituitino.”

“Do,” diras la juĝisto. “Almenaŭ vi estas honesta. Diru al mi, kiel staras la komerco?”

“Malbonege,” drias la virino.  ”Tro da ĉapel-deponistinoj!”

La volapukisto diras, “Se vi povas konjekti kiom da anasoj mi havas en mia sako, mi donos al vi ambaŭ.”

La idistoj cerbumas dum minuto, tiam diras, “Kvin?”

“Kiom kostos por veturi?” li demandas al la taksiisto, dirante lian adreson.

“Kvar spesmilojn,” diras la taksiisto.

“Mi havas tiom ĉe-hejme,” la ulo diras, “Kaj povos pagi vin tuj, kiam ni alvenos.”

La taksiisto sakras kaj diras, “Se vi ne havas la monbiletojn, eliru el mian taksion!”

La ulo fine devas iri hejmen per piedo.

Post kelkaj semajnoj, la ulo refoje trovas sin ekster la sama vetejo, kaj ekvidas la malafablan taksiiston en vico de taksioj.

La ulo eniras la unuan taksion.  ”Kiom kostas por veturi?”

“Kvar spesmilojn.”

“Kaj kiom kostas por suĉi mian kacon?”

“Kio?” krias la taksiisto.  ”Eliru el mian taksion!”

Je la sekvontaj taksioj, la ulo refoje demandas pri la kosto por veturi kaj la kosto por kacsuĉi, kaj refoje eliras el ĉiu taksio, ĝis li atingas la taksion de la malafabla taksiisto.  Tie, li simple demandas la koston por veturi.

“Kvar spesmilojn.”

“Bone,” la ulo diras.  ”Ni iru.”

Dum la taksio veturas preter la vico, la ulo ridas grande al la aliaj taksiistoj kaj levas la du dikfingrojn.

“Ne,” diras la pirato.  ”Mi fartas tre bone.  Kial vi dirus tiel?”

“Vi nun havas stangetan kruron.  Certe iu malbona okazis.”

“Nu, iun tagon ni batalis alian ŝipon, kaj mi perdis la kruron al kanono.  Tamen, mi ricevis ĉi tiun stangeton, kaj nun mi estas tute bona.”

“Kaj, vi nun havas hokon, anstatŭ mano.”

“Nu, iun tagon, ondego balais min de la ŝipo, kaj mi perdis la manon al ŝarko. Tamen mi ricevis ĉi tiun hokon, kaj nun mi estas tute bona.”

“Kaj, vi nun havas okulŝirmilon.”

“Nu, iun tagon mi rigardis supren, kaj mevfekaĵo falis en mian okulon.  Tamen mi ricevis ĉi tiun okulŝirmilon, kaj nun mi estas tute bona.”

“Ĉu vere? Kiel pro mevfekaĵo vi perdis la okulon?”

“Estis mia unu tago kun la hoko.”

Kovrilo de Marvirinistrato de Tim Westover

Mi aĉetis libron Marvirinstrato de Tim Westover dum la jarkunveno en Sankta-Luiso, kaj tuj komencis legi ĝin.  Tre bona! Mi ĵus finlegis la titolan novelon, kiu estas bonega.

Kiam mi finos la libron, mi provos verki recenzon de la noveloj, sed mi ne volas atendi tiom longe antazŭ­ ol afiŝi pri la libro.

Se vi nur volas legi, la teksto estas atingeble per reto de la retpaĝaro de la verkisto.   Se vi volas paperan ekzempleron, vi povas aĉeti la libron de la libro-servo de Esperanto-USA, de la libro-servo de UEA, aŭ­ de Amazon.com.

Trovu pli da informo ja la Marvirinstrato-retpaĝaro.

Jen:  dudek Esperantistoj traktas la kvitencon post meztagmanĝo dum la landa kongreso en Sankta-luiso.  (Fakte, la restoracio faris ĝin sufiĉe facila, dividante la sumon laŭ­ persono, sed ili presis ĉion sur unu peco de papero.)

Pasporta Servo (Simpla aliĝo ne aŭ­tomate farigas vin gastejo.)

(Per Steve.)

Per la jarkunvena retpoŝtlisto, Scott Starkey (Yekrats) provas organizi ludadon dum la Esperanto-USA jarkunveno en Sankta-luiso.  Ni esperu, ke li sukcesos!

Li trovis la jenajn ligojn pri la ludo:

• http://www.davincigames.net/lit/lupus_in_tabula-regularo.pdf
• http://esperanto-jeunes.org/IMG/pdf/homlupa_ludo.pdf
• http://eo.wikipedia.org/wiki/Homlupa_ludo

“Mi havas bonan novaĵon kaj malbonan novaĵon,” diras la galeriestro.  “La bona novaĵo estas, ke sinjoro venis kaj demandis specife pri viaj pentraĵoj.  Li volas scii, ĉu ties valoro kreskus post via morto.  Mi jesis–kaj li aĉetis ĉiujn dek kvin pentraĵojn de vi.”

“Ho, tio estas bonega!” la prentristo diras.  “Kio estas la malbona novaĵo?”

Kompate, la galeriestro diras, “La sinjoro estis via kuracisto.”

Philip BREWER (foto de Jackie BREWER)

Mi estas verkisto.  En la angla mi verkas sciencfikciajn novelojn. Ankaŭ en la angla mi verkas artikolojn pri mono kaj ŝparemeco ĉe Wise Bread.   Vi povas legi pli pri mia angla-lingva verkado ĉe mia angla-lingva hejmpaĝo.

En Esperanto mi havas blogon ĉe Esperanto-USA.   Mi ankaŭ­ havas blogon ĉi-sube, kiu lastetemp (ekde mi ekblogis ĉe Esperanto-USA) enhavas plejparte ŝercojn.

Mi ankaŭ­ verkis kelkajn verkaĵojn pri diversaj aferoj–mono, pli da ŝercoj, haikoj, ktp.

Se vi iam estas proksima, nepre venu al la renkontiĝoj de la Esperanto-Klubo de Orient-Centra Ilinojo (ekoci).   Tre plaĉus min renkonti vin!

La kultivisto diras, “Bone.  Kontrolu laŭ­vole, krom tiu apuda kampo–ne eniru ĝin.”

La viro koleras.  Li elpoŝas karton kaj diras, “ĉu vi vidas ĉi tiun?  Estas mia legitimilo de la registaro.  Ĝi signifas, ke mi rajtas iri ien ajn.  Vi ne diru al mi kien mi iru aŭ­ ne!”

La kultivisto levas la manojn kaj diras, “Bone!  Iru laŭvole!”

Post unu-du horoj, la kultivisto aÅ­das krion de “Helpu!” de la apudan kampon.  Li rapidas al la barilo, kaj vidas la viron, kiu kuras kiel eble plej rapide for de virbovo.  “Helpu,”  la viro krias refoje.  “Kion mi faru?”

La kultivisto alproksimiĝas la barilon kaj krias al la viro, “Montru al li vian legitimilon!”

La idisto, sciante la monrimedojn de registaraj oficistoj, esprimis suprizon pri la granda, bela apartamento de la volapukisto.

La volapukisto kapmontris al la fenestro kaj diris, “Ĉu vi vidas tiun ponton?”  Li frotis la fingrojn kaj diris, “Dek procento.”

Post iom da monatoj, la idisto gastis la volapukiston ĉe sia grandega domaro sur larĝa etendaĵo apud la urbestro de sia lando.  La volakupksto, memorante la esprimon de suprizon de sia gastiganto pri sia apartamento, demandis pri la domego.

“Ho,” diris la idisto.  “Ĉu vi vidas tiun ponton?”

La volapukisto rigardis tra la fenestro.  “Ne.  Ne estas ponto.”

La idisto frotis la fingrojn kaj diris, “Cent procento.”

Dum la nokto, la volapukisto vekas la idiston kaj diras, “Rigardu supren.  Kion vi vidas?”

La idisto diras, “Stelojn.  Milionojn kaj milionojn da steloj.”

“Jes,” diras la volapukisto.  “Kaj kion tio signifas por vi?”

La idistoj pensas dum momentoj, kaj tiam diras, “Kosmologie, ke la universo estas vastega.  Teologie, ke ni estas nur unu eteta ero el kreaĵo de Dio.  Kronologie, ke estas proksimume 3:15 atm.  Meteorologie, ke ni ĝuos bonan veteron dum nia venonta vojaĝo ĉi-tage.  Kial?  Kion tio signifas por vi?”

“Ke vi estas idioto!” diris la volapukisto.  “Iu ŝtelis nian tendon!”

Mi dubas, ke iu esperantiĝus por uzi la konto-sistemon, sed la leganto tamen vidas la vorton Esperanto.

La viro kapneas.  La virino prenas lian manon kaj diras, “Hodiaŭ estas via bonŝanca tago.”

Ŝi kondukas lin al ŝia domo.  Ili eniras kune.  La virino fermis la pordon, tiam vokas, “Panjo? Ĉu vi ankoraŭ vekas?”

“Kion vi faras?” la viro demandas.

“Serĉante dronitan viron,” diras unu.

La viro kapjesas kej rekomencas hejmen, tiam hezitas, turnas sin refoje al al laborantoj, kaj dirias, “Kial vi deziras tion?”

La aliaj viroj ekrigardas al la grandulo, sed li diras nenion.

La ebriulo diras, “Mi iris en la hejmon, puŝis vian avinon en la litĉambron, kaj senvestigis ŝin.  Ho, kia belulino!”

La aliaj viroj tenas sin pretaj, antaŭvidante batalon, sed la grandulo ankoraŭ diras nenion.

La ebriulo diras, “Tiam mi ĵetis vian avinon sur la liton kaj fikis ŝin!  Forte!  Kaj, ŝi ŝatis ĝin! Ŝi ŝategis ĝin!”

Je tiu punkto, ĉiu viro en la drinkejo rigardadas la grandulon.  Li fine staras.  Li metas la vizaĝon ĉe la vizaĝo de la maljunulo kaj diris, “Vi estas ebria, avo.  Iru hejmen.”

Jen:

Post monato direktulo vokas la kanibalojn por kunveno. “Mi notis, ke vi cxiuj laboras multe kaj bone–tio tre placxas al mi. Tamen, ni notis ke unu el la sekretariinoj malaperis. Neniu de vi mangxis sxin, cxu?”

La kanibalojn kapneas kaj diras, “Ne. Kompreneble ne.”

“Nu, bone. Dauxrigu la bonan laboron!” La direktulo eliris.

La cxefo de la kanibaloj refermis la pordon, kaj tiam diras, “Kiu mangxis la sekretariinon?”

Estas longa pauxzo, sed fine unu mano levigxas malrapide.

“Stutulo!” diras la cxefkanibalo. “Dum kvar semajnoj ni mangxis direktulon post direktulo kaj neniu notis! Tiam vi devis magxi iun, kiu ja laboras!”

Post unu semajno la Esperantisto revenas. Li havas la brakon en skarpo kaj pasxas iom lame. Li prezentas al la membreca komitato du fotografojn. Unu montras lin kisante belulinon. La alia montras lin batalante urson. La cxefo diris, “Nu, vi sxajnas iom pli vundita ol ni atendas, sed la urso en la fotografo ja estas suficxe granda. Do, bonvenon al la klubo!”

Post dua semajno la Idisto revenas. Li havas brakon en splinto, kapon en kompreso, cxarpojn sur multaj vundoj, kaj rajdas en radsegxo. La cxefo de la membreca komitato diris, “Kiel vi tiom vundigxis? La taskoj ne estis tiom severa por veran Teksasano. Vi nur devis kisi virinon kaj batali urson!”

Per la ne-splintita mano, la Idisto frapis sin je la frunto. “Ho! Laux mia kompreno, mi devis batali virinon kaj kisi urson!”

Mi ekstudis Esperanton en 1986. Mi ĉeestis ELNAjn landakongresojn en 1994 (Sacramento) kaj 1996 (Detroit). En 1999 mi ĉestis la Universalan Kongreson en Berlino. Dum 1996 kaj 1997 mi redaktis la ELNAn novaĵleteron “Esperanto-USA.”

Mi diplomiĝis en ekonomiko. Mi loĝas kun mia edzino en Illinois, kie mi laboras ĉe Motorola kiel komputilisto. Mi estas verkisto–de sciencfikciaj noveloj en la angla kaj diversaĵojn en Esperanto. Sur la nova ELNA retejo, mi verkas blogon pri mia esperanta vivo. Mi faris anglalingvan filmeton “The Adventures of Doctor Esperanto” (amuzaĵeto pri la lingvo-problemo). Mia frato, Steven Brewer, ankaŭ estas esperantisto, kaj nune estas vicpresidanto de ELNA. Kun li, mi verkas hajkojn sub la plumnomo Istvan Bierfaristo.

Laŭ mi, la plej gravaj aferoj de la landa asocio estas tiuj, kiuj ligas la unuopajn esperantistojn en la nacian kaj internacian komunumon de esperantistoj. Do: subteno de vigla aro de lokaj grupoj, la novaĵletero, la nova retejo (kie ĉiuj membroj povas verki paĝojn), la libro- kaj abono- servo, kaj la jarkunveno. Kiel estrarano, mi subtenos tiujn aferojn.

Do, en afisxo en lia blogo, mia frato traktis fifaman kontraux-Esperanta retpagxon. Laux kelkaj membroj de ELNA, pritraktado de iu kontraux-Esperanta temo en la ELNA retejo estas malbona. Legu la afisxon de mia frato, kaj komentoj.

Ekde tiam multaj membroj diris ion pri la temo. Mi ankaux. Jen:
pri tolerado kaj pri mia zorgado.

Unu el ili estas mia frato. Li havas novan Esperantan retlogon, kiu traktas la aferon.

Idisto trovas novan laboron. Gxi pagas bone, sed la laboro estas en la dezerto, multe da horoj for de la plej proksima urbo. Pro tio, la laborantoj logxas je la laborejo.

Kiam li alvenas, la idisto unue demandas, “Kie ni laboras?” Oni montris al li la laborejon, kiu havas cxion oni bezonas por fari la laboron. La idisto demandas, “Kie ni mangxas?” Oni montris al li la mangxejon, kie kuiranto preparas mangxajxon por la laborantoj. La idisto deamandas, “Kie ni dormas?” Oni montris al li la dormejon, kio estas malluksa sed suficxa.

La idisto ankoraux havas unu demandon. Li trovas unu el liaj kunlaborantoj, samagxa viro, kaj demandas mallauxte, “Mi konas pri laboro, mangxo, kaj dormo–cxio bona. Sed, kio pri seksumado? Mi ne vidas iujn virinojn.” La viro kapjesas, kaj gvidas la idiston al la rando de la laborejo kaj montras al li kamelon.

La idisto preskaux ne povas akcepti, ke la laborantoj uzas kamelon por seksumado. Kia terura ideo! Sed, li ne volas ofendi sian novan kunlaboranton, do li diras nenion, kaj nur silente promesas, ke li neniam farus tiel.

Cxio faras bone dum la unuaj semajnoj. Li laboras bone, mangxas bone, kaj dormas bone. Oni pagas lin bone, kaj havante nenie por elspezi la monon, li vivas sxpare.

Tamen, post kelkaj semajnoj, li trovas siajn pensojn pli kaj pli turnante al seksumado. Li provas pensi pri aliaj aferoj, sed malsukcesas. Fine, li ne plu povas kontrauxi la premon. Li iras al la rando de la laborejo, trovas la kamelon, kaj kopulacias kun gxi. La depremigxo estas tiom granda, li sen pauxzo refoje faras same.

Kiam li finas la dua fojo, li ekkonstatas, ke cxiuj la laborantoj staras en granda rondo cxirkau li kaj la kamelo. Iliaj vizagxoj estas maskoj de sxoko kaj teruro. “Vi!” la idisto diras al tiu viro, kiu montris al li la kamelon. “Mi demandis al vi kion oni faris cxi tie por seksumado, kaj vi diris ke, oni uzu la kamelon.”

“Jes, ja,” la viro diras. “Oni ja uzas la kamelon–por rajdi al la bordelo cxe la oazo!”

Mi ne auxdis cxi tion, sed nepre faros baldaux.

Nun auxtunas. La lumperiodo de la tago jam ne suficxas por maldangxere rajdi. Mi povus iri per auxto–sed tiam mi estus unu el tiuj kompatindaj homoj je la benzinejo. Kaj mi tro gxojis tiun figxojon. Do, lastatempe mi ofte iris al laborejo per auxtobuso.

Mi cxiam uzis la auxtobuson de tempo al tempo, sed neniam ofte. Sed gxis lastatempo, mi neniam havis iPod-on. Nun mi ja havas, kaj mi trovis podkastojn. Mirinde! Kio antauxe estis teda nun estas plezura.

La sola fonto de Esperanto-lingvo podkastoj mi trovis gxis nun estas la Esperanto Radio Arkivo, sed mi ne debas, ke baldaux estos multe.

Planedo de la senfelaj simioj, La, Kaj aliaj rakontoj. Thierry Salomon, Prozo originala, Abonasoft, 2005 (2a eld). Mallongaj scienc-fikciaj rakontoj. Prezo: 2.40 EUR. Pliaj infomoj, reta mendilo: http://katalogo.uea.org?inf=7390

La titolon interesis mi, do mi sercxis per Google por la vortoj Planedo de la senfelaj simioj.

Google diris:

Cxu vi signifas Plano de la seinfeld simeon ?

Ho jes. Tion me nepre signifis.

La virino, vidante ke la viro ne konas sxin, diras, “Mi pardonpetas. Mi kredis, ke vi estas la patro de unu de miaj knaboj.” Tiam, sxi eliras la vendejon.

Une la viro estas sxokita, ke virino ecx ne konus la patron de siaj geknaboj. Tiam, li ekmaltrankviligxas. Eble, dum unu el la frenezaj festoj li cxeestis dum universitato, eble li ja patris sxian knabon.

Li kuras de la veneejo, vidas la virinon nur kelkaj pasxoj for, kaj demandas al sxi, “Cxu vi estas tiu virino, kiun mi renkontis je la festo, kie ni trinkegis kaj faris frenezan sekson sur la kanapo antaux cxiuj?”

“Ne,” la virino diras, sxokita aspekto sur vizagxo. “Mi instruis je la lernejo de via filo.”

Do, mi kompreneble sercxas la reton por trovi esperantan muzikon. Mi trovis tiun muzikon retejon. Mi jam havas multe da tiuj MP3aj dosieroj, sed kelkaj estas novaj al mi

Ni krozos al tri urboj en Meksikio.

Do, eble la reto estos atingeble. Se jes, mi provos veriki afisxon aux du pri la aventuro.

Li verkis malgrandan priskribon de lia esperanta vivo. Jen lia biografeto.

Mi ligus al gxi, sed li ankoraux ne afisxis gxin.

Estas interesa al mi, ĉar mia frato ĉeestis AISan aferon ĉi-somere.

Mia frato sendube kritikos min, cxar mi ne trovis lokajn esperantistojn, sed mi laboris preskaux 12 horoj cxiun tagon, kaj la tempon mankas gxis nun. Eble mi povus esperanti matene, sed, mi kredas ne. Post longa semajno de tro da noveco, mi bezonas iom da soleco.

Lundon, mi iros al Danujo!

Mi jxus kunigis la grupon “Esperanto” je Flickr, kaj afisxis kelkajn fotografiojn de la 1999a Universala Kongreso en Berlino. Jen nia verda stelo super la kongresejo.

Ĝi kompreneble ne estas fundamenta vorto. Ĝi estis oficialita en la 4a Oficialan Aldonon al Universala Vortaro en 1929.

Pluraj estas sufiĉe bona vorto, kaj mi ne kritikus iun, kiu uzas ĝin. Sed, mi ja kritikos la vorton–de la vidpunkto de ĝis-osta fundamentisto.

Kiam oni bezonas tiun vorton?

Ĝi signifas kompreneble kelkaj. Laŭ PIV, la malsameco estas, ke kelkaj signifas “ne tro multaj” kaj pluraj signifas “pli ol unu.” Aliaflanke, la reta vortaro ReVo konsentas pri la signifo de pluraj, sed proponas, ke la malsameco estas, ke kelkaj signifas “pli ol neniu.”

Kompreneble, se vi volas diri “pli ol unu” vi povus diri “pli ol unu.” Vi ankaŭ povus diri “iuj,” “iom da,” “diversaj,” “multaj,” aŭ “malmultaj,” se vi signifas iujn de tiuj signifoj. Sed, laŭ mi, estas fakto ke “kelkaj” preskaŭ ĉiam sufiĉas.

Mi traserĉis la reton pri uzoj de “pluraj.” Mi trovis multajn, sed neniuj, kiuj (laŭ mi) ne povus esti “kelkaj,” aŭ “pli ol unu.” (Krom, fakte, ke suprize ofte, ili ŝajne signifis “multaj,” aŭ “pli ol kelkaj.” Tio montras alian malbonon de ne-fundamentaj vortoj–la signifo malsamas pli ol tio de la fundamentaj vortoj.)

Laŭ mi, la sola kialo por bezoni la vorton “pluraj” estas por traduki nacia-lingvan vorton kiu signifas “pli ol unu” kaj ne “pli ol neniu.” Kiam oni simple havas signifon en la menso, kaj ne nacia-lingva vorto, unu aŭ kelkaj fundamentaj vortoj ĉiam sufiĉas.