La volapukisto diras, “Ho, jes! Viskion, mi petas! Faru ĝin duoblo!”

Kiam la stevardino demandas same al la idisto, ties vizaĝo tordas kaj li kraĉas, “Mi preferus, ke dudek putinoj perfortu min, ol ke alkoholo tuŝu miajn lipojn!”

Kaj la volapukisto diras, “Ho, ankaŭ mi! Ĉu tio estas elekto?”

Kiam la bienisto volas vidi la komercaĵojn, la vendisto ne povas eltini sin kontraŭ peti, “Kial via porko havas lignan kruron?”

“Sinjoro,” diras la bienisto, “Tiu ne estas iu ordinara porko! Ĝi estas mirakla porko! Iu tago, mi riparis traktoron, kaj ĝi falis de sur la kriko kaj premegis min al la tero. La porko rapide venis, remetis la kriko sub la traktoron, kaj rekrikis ĝin, liberigante min!”

“Nu, jes, tio estas mirinda,” diras la vendisto, “sed kial ĝi havas lignan kruron?”

“Ne nur mirinda, sinjoro! Jen mirindega porko! Iu tago, mi falis en la puton kaj ne povis elgrimpi! Mi kriis kaj kriegis, sed neniu aŭdis. Sed la porko kuris al la telefono kaj premis la kriz-numerojn! Oni venis kaj eltiris min el la puto!”

“Kiel vi diras, mirindega. Sed, kial ĝi havas lignan kruron?”

“Sinjoro, kiam vi havas tian porkon, vi ne manĝu ĝin tuj je la sama tago!”

Estas tro longa ekde la lasta ĝenerala striko en usono.

Klaku la bildon por elŝulti grandan bilddosieron.

Nur la unuaj kvar-kvin frazoj de mia parto prezentis multajn interesajn defiojn pri traduko. Jen malgranda eltiraĵo, kun mia traduko:

Speciale interesaj:

• wee small hours
• You always do this when you get one of these.
• at arm’s length
• allow oneself to be drawn into it

Tre plaĉus al mi, aliaj traduko-proponoj, pri tiuj frazoj. Kiel mi farus pli bone?

Refoje, mi estis movita verki novan, pli veran rakonton. Ĉi-fojon, ĝi estas sufiĉe mallonga, mi simple afiŝas ĝin. Jen:

La Malsaĝa Virino Kiu Adoptis Ursidon

Iam estis malsaĝa maljunulino, kiu provis varti ursidon. Dum kelkaj semajnoj, ĝi estis tre ĉarma dombesto, kaj ĉiuj ŝatis ĝin. Tiam, ĝi mortigis la maljunulinon kaj manĝis ŝian hepaton.

Fino

Marjorie Boulton en Berlino dum la 1999a Universala Kongreso

Por la diskuto-rondo de nia loka grupo, ni legis rakonton de Marjorie Boulton el la libro Faktoj kaj Fantazioj. En la rakonto, patro dezirante elekti la plej bonan edzon por la filino, diras, ke ŝi mortis, kaj petas monon por funebro. Du el la junuloj diras ne, sed la tria donas la monon kaj iras por kunlamanti kun la patro. Tiam la patro malkovris la ruzon, kaj la paro edziĝas.

Mi trovis la rakonton stranga kaj timiga. Do, por komfortigi min, mi verkis alian rakonton pri simila patro kun simila filino—sed mi priskribas pli probablan rezulton.

Mi nomis ĝin “Legendo pri Belulino.”

Steve enmetis ĝin kun la Legendoj de la Zne Majstroj, kaj nomis ĝin “La Ŝparema Patro.”

Poŝtmarkoj el Esperantujo

Dum kelkaj jaroj, mia frato kaj mi verkis hajkojn sub la nepenetrebla kaŝnomo Istvan Bierfaristo. Ili estis ofte ŝercaj, eĉ mokaj. Ili estis ofte privataj, duon-sekretaj mesaĝoj inter du fratoj, pri la ĉiutagaj aferoj de niaj vivoj. Malgraŭ tio, ni publikigis ilin, esperante ke aliuloj gajnus per legado iun malgrandan parton de la plezuron ni gajnis per la verkado.

Plaĉis al ni ŝerci, ke Istvan Bierfaristo estis eble la plej konata verkisto de Esperantaj hajkoj en usono.

Ekde eble antaŭ tri jaroj—kiam mi ne plu aliris oficejon ĉiutage—nia kunverkado preskaŭ ĉesis. Samtempe, mia frato ekprovis trakti la hajkon pli serioze, pli profunde.

Li studis la formon kaj ĝian japanan tradicion. Li verkis hajkojn, kiuj ne plu estis simplaj privataj ŝercoj, sed provis kapti kaj montri ion universala en malgrandaj momentoj. Per akra observado kaj klaraj vortoj, li sukcesis. Li ankoraŭ publikigis la hajkojn, nun sub sia ĝusta nomo, per Twitter kaj Facebook.

Nun li kolkektis aron de siaj plej bonaj hajkoj en libro. Belege ilustrista per fotoj (en la formo de poŝtmarkoj de lando kiu uzas spesmilojn) de la verkisto mem, ĝi montras la grandan sukceson de lia klopodo.

La libro Poŝtmarkoj el Esperantujo estas aĉeteble je la nova eldonejo Libroj Bierfaristaj.

Mi trovas min tre bone kunigita.

“Tiu,” Emma diris

Otto rigardis kien ŝi kapmontris. “Tiu alta viro en la drelika jako?” Li pripensis. “Filo de riĉaj gepatroj. Eksigita el pli ol unu universitato pro tro da petoloj kaj maltro da studoj. Ricevas iom da mono de la patrino, sed ne sufiĉe por vivteni sin.”

Akireble per Amazon: Beletra Almanako 8 (BA8 – Literaturo en Esperanto) (Esperanto Edition)

Aŭ rekte de la eldonejo.

Aĉetu! Legu!

Ni invitas vin por partopreni en MUSK! (Malgraŭ la nomo, vi ne devas esti usonano aŭ en usono.)

Post iom da horoj, la viro laciĝas. Li trovas lokon por halti, apud malgranda lago. Estas nokto kaj la luno brilas arĝente sur la akvo. La paro sidas kaj rigardas la belan pejzaĝon.

La viro ekamoremiĝas, kaj metas la manon sur la genuo de li novedzino. Li brakumas ŝin, kaj movas la manon iom supren.

La virino metas la buŝon ĉe la orelo de ŝia edzo kaj flustras, “Kara, vi povas iri iomete plu…”

Do, la viro ekstartigas la aŭton, kaj veturas al la sekvonta urbo.

“Mi ne estas prostituitino,” la virino diras. “Mi estas ĉapel-deponistino.”

La juĝisto suspiras, kaj vokas la duan virinon. “Vi same. Kiel vi pledas?”

Ĉi tiu virino ankaŭ diras, “Mi ne estas prostituitino. Mi estas ĉapel-deponistino.”

La juĝisto vokas la tria virino kaj diras, “Kaj, mi suposas, vi ankaŭ estas ĉapel-deponistino?”

“Tute ne,” diras la tria virino. “Mi estas prostituitino.”

“Do,” diras la juĝisto. “Almenaŭ vi estas honesta. Diru al mi, kiel staras la komerco?”

“Malbonege,” drias la virino.  ”Tro da ĉapel-deponistinoj!”

La volapukisto diras, “Se vi povas konjekti kiom da anasoj mi havas en mia sako, mi donos al vi ambaŭ.”

La idistoj cerbumas dum minuto, tiam diras, “Kvin?”

“Kiom kostos por veturi?” li demandas al la taksiisto, dirante lian adreson.

“Kvar spesmilojn,” diras la taksiisto.

“Mi havas tiom ĉe-hejme,” la ulo diras, “Kaj povos pagi vin tuj, kiam ni alvenos.”

La taksiisto sakras kaj diras, “Se vi ne havas la monbiletojn, eliru el mian taksion!”

La ulo fine devas iri hejmen per piedo.

Post kelkaj semajnoj, la ulo refoje trovas sin ekster la sama vetejo, kaj ekvidas la malafablan taksiiston en vico de taksioj.

La ulo eniras la unuan taksion.  ”Kiom kostas por veturi?”

“Kvar spesmilojn.”

“Kaj kiom kostas por suĉi mian kacon?”

“Kio?” krias la taksiisto.  ”Eliru el mian taksion!”

Je la sekvontaj taksioj, la ulo refoje demandas pri la kosto por veturi kaj la kosto por kacsuĉi, kaj refoje eliras el ĉiu taksio, ĝis li atingas la taksion de la malafabla taksiisto.  Tie, li simple demandas la koston por veturi.

“Kvar spesmilojn.”

“Bone,” la ulo diras.  ”Ni iru.”

Dum la taksio veturas preter la vico, la ulo ridas grande al la aliaj taksiistoj kaj levas la du dikfingrojn.

“Ne,” diras la pirato.  ”Mi fartas tre bone.  Kial vi dirus tiel?”

“Vi nun havas stangetan kruron.  Certe iu malbona okazis.”

“Nu, iun tagon ni batalis alian ŝipon, kaj mi perdis la kruron al kanono.  Tamen, mi ricevis ĉi tiun stangeton, kaj nun mi estas tute bona.”

“Kaj, vi nun havas hokon, anstatŭ mano.”

“Nu, iun tagon, ondego balais min de la ŝipo, kaj mi perdis la manon al ŝarko. Tamen mi ricevis ĉi tiun hokon, kaj nun mi estas tute bona.”

“Kaj, vi nun havas okulŝirmilon.”

“Nu, iun tagon mi rigardis supren, kaj mevfekaĵo falis en mian okulon.  Tamen mi ricevis ĉi tiun okulŝirmilon, kaj nun mi estas tute bona.”

“Ĉu vere? Kiel pro mevfekaĵo vi perdis la okulon?”

“Estis mia unu tago kun la hoko.”

Kovrilo de Marvirinistrato de Tim Westover

Mi aĉetis libron Marvirinstrato de Tim Westover dum la jarkunveno en Sankta-Luiso, kaj tuj komencis legi ĝin.  Tre bona! Mi ĵus finlegis la titolan novelon, kiu estas bonega.

Kiam mi finos la libron, mi provos verki recenzon de la noveloj, sed mi ne volas atendi tiom longe antazŭ­ ol afiŝi pri la libro.

Se vi nur volas legi, la teksto estas atingeble per reto de la retpaĝaro de la verkisto.   Se vi volas paperan ekzempleron, vi povas aĉeti la libron de la libro-servo de Esperanto-USA, de la libro-servo de UEA, aŭ­ de Amazon.com.

Trovu pli da informo ja la Marvirinstrato-retpaĝaro.

Jen:  dudek Esperantistoj traktas la kvitencon post meztagmanĝo dum la landa kongreso en Sankta-luiso.  (Fakte, la restoracio faris ĝin sufiĉe facila, dividante la sumon laŭ­ persono, sed ili presis ĉion sur unu peco de papero.)

Pasporta Servo (Simpla aliĝo ne aŭ­tomate farigas vin gastejo.)

(Per Steve.)

Per la jarkunvena retpoŝtlisto, Scott Starkey (Yekrats) provas organizi ludadon dum la Esperanto-USA jarkunveno en Sankta-luiso.  Ni esperu, ke li sukcesos!

Li trovis la jenajn ligojn pri la ludo:

• http://www.davincigames.net/lit/lupus_in_tabula-regularo.pdf
• http://esperanto-jeunes.org/IMG/pdf/homlupa_ludo.pdf
• http://eo.wikipedia.org/wiki/Homlupa_ludo

“Mi havas bonan novaĵon kaj malbonan novaĵon,” diras la galeriestro.  “La bona novaĵo estas, ke sinjoro venis kaj demandis specife pri viaj pentraĵoj.  Li volas scii, ĉu ties valoro kreskus post via morto.  Mi jesis–kaj li aĉetis ĉiujn dek kvin pentraĵojn de vi.”

“Ho, tio estas bonega!” la prentristo diras.  “Kio estas la malbona novaĵo?”

Kompate, la galeriestro diras, “La sinjoro estis via kuracisto.”

Philip BREWER (foto de Jackie BREWER)

Mi estas verkisto.  En la angla mi verkas sciencfikciajn novelojn. Ankaŭ en la angla mi verkas artikolojn pri mono kaj ŝparemeco ĉe Wise Bread.   Vi povas legi pli pri mia angla-lingva verkado ĉe mia angla-lingva hejmpaĝo.

En Esperanto mi havas blogon ĉe Esperanto-USA.   Mi ankaŭ­ havas blogon ĉi-sube, kiu lastetemp (ekde mi ekblogis ĉe Esperanto-USA) enhavas plejparte ŝercojn.

Mi ankaŭ­ verkis kelkajn verkaĵojn pri diversaj aferoj–mono, pli da ŝercoj, haikoj, ktp.

Se vi iam estas proksima, nepre venu al la renkontiĝoj de la Esperanto-Klubo de Orient-Centra Ilinojo (ekoci).   Tre plaĉus min renkonti vin!

La kultivisto diras, “Bone.  Kontrolu laŭ­vole, krom tiu apuda kampo–ne eniru ĝin.”

La viro koleras.  Li elpoŝas karton kaj diras, “ĉu vi vidas ĉi tiun?  Estas mia legitimilo de la registaro.  Ĝi signifas, ke mi rajtas iri ien ajn.  Vi ne diru al mi kien mi iru aŭ­ ne!”

La kultivisto levas la manojn kaj diras, “Bone!  Iru laŭvole!”

Post unu-du horoj, la kultivisto aÅ­das krion de “Helpu!” de la apudan kampon.  Li rapidas al la barilo, kaj vidas la viron, kiu kuras kiel eble plej rapide for de virbovo.  “Helpu,”  la viro krias refoje.  “Kion mi faru?”

La kultivisto alproksimiĝas la barilon kaj krias al la viro, “Montru al li vian legitimilon!”

La idisto, sciante la monrimedojn de registaraj oficistoj, esprimis suprizon pri la granda, bela apartamento de la volapukisto.

La volapukisto kapmontris al la fenestro kaj diris, “Ĉu vi vidas tiun ponton?”  Li frotis la fingrojn kaj diris, “Dek procento.”

Post iom da monatoj, la idisto gastis la volapukiston ĉe sia grandega domaro sur larĝa etendaĵo apud la urbestro de sia lando.  La volakupksto, memorante la esprimon de suprizon de sia gastiganto pri sia apartamento, demandis pri la domego.

“Ho,” diris la idisto.  “Ĉu vi vidas tiun ponton?”

La volapukisto rigardis tra la fenestro.  “Ne.  Ne estas ponto.”

La idisto frotis la fingrojn kaj diris, “Cent procento.”

Dum la nokto, la volapukisto vekas la idiston kaj diras, “Rigardu supren.  Kion vi vidas?”

La idisto diras, “Stelojn.  Milionojn kaj milionojn da steloj.”

“Jes,” diras la volapukisto.  “Kaj kion tio signifas por vi?”

La idistoj pensas dum momentoj, kaj tiam diras, “Kosmologie, ke la universo estas vastega.  Teologie, ke ni estas nur unu eteta ero el kreaĵo de Dio.  Kronologie, ke estas proksimume 3:15 atm.  Meteorologie, ke ni ĝuos bonan veteron dum nia venonta vojaĝo ĉi-tage.  Kial?  Kion tio signifas por vi?”

“Ke vi estas idioto!” diris la volapukisto.  “Iu ŝtelis nian tendon!”

Mi dubas, ke iu esperantiĝus por uzi la konto-sistemon, sed la leganto tamen vidas la vorton Esperanto.

La viro kapneas.  La virino prenas lian manon kaj diras, “Hodiaŭ estas via bonŝanca tago.”

Ŝi kondukas lin al ŝia domo.  Ili eniras kune.  La virino fermis la pordon, tiam vokas, “Panjo? Ĉu vi ankoraŭ vekas?”

“Kion vi faras?” la viro demandas.

“Serĉante dronitan viron,” diras unu.

La viro kapjesas kej rekomencas hejmen, tiam hezitas, turnas sin refoje al al laborantoj, kaj dirias, “Kial vi deziras tion?”

La aliaj viroj ekrigardas al la grandulo, sed li diras nenion.

La ebriulo diras, “Mi iris en la hejmon, puŝis vian avinon en la litĉambron, kaj senvestigis ŝin.  Ho, kia belulino!”

La aliaj viroj tenas sin pretaj, antaŭvidante batalon, sed la grandulo ankoraŭ diras nenion.

La ebriulo diras, “Tiam mi ĵetis vian avinon sur la liton kaj fikis ŝin!  Forte!  Kaj, ŝi ŝatis ĝin! Ŝi ŝategis ĝin!”

Je tiu punkto, ĉiu viro en la drinkejo rigardadas la grandulon.  Li fine staras.  Li metas la vizaĝon ĉe la vizaĝo de la maljunulo kaj diris, “Vi estas ebria, avo.  Iru hejmen.”

Jen:

Post monato direktulo vokas la kanibalojn por kunveno. “Mi notis, ke vi ĉiuj laboras multe kaj bone–tio tre plaĉas al mi. Tamen, ni notis ke unu el la sekretariinoj malaperis. Neniu el vi manĝis ŝin, ĉu?”

La kanibalojn kapneas kaj diras, “Ne. Kompreneble ne.”

“Nu, bone. Daŭrigu la bonan laboron!” La direktulo eliris.

La ĉefo de la kanibaloj refermis la pordon, kaj tiam diras, “Kiu manĝis la sekretariinon?”

Estas longa paŭzo, sed fine unu mano leviĝas malrapide.

“Stultulo!” diras la ĉefkanibalo. “Dum kvar semajnoj ni manĝis direktulon post direktulo kaj neniu notis! Tiam vi devis maĝi iun, kiu ja laboras!”

Post unu semajno la Esperantisto revenas. Li havas la brakon en skarpo kaj pasxas iom lame. Li prezentas al la membreca komitato du fotografojn. Unu montras lin kisante belulinon. La alia montras lin batalante urson. La cxefo diris, “Nu, vi sxajnas iom pli vundita ol ni atendas, sed la urso en la fotografo ja estas suficxe granda. Do, bonvenon al la klubo!”

Post dua semajno la Idisto revenas. Li havas brakon en splinto, kapon en kompreso, cxarpojn sur multaj vundoj, kaj rajdas en radsegxo. La cxefo de la membreca komitato diris, “Kiel vi tiom vundigxis? La taskoj ne estis tiom severa por veran Teksasano. Vi nur devis kisi virinon kaj batali urson!”

Per la ne-splintita mano, la Idisto frapis sin je la frunto. “Ho! Laux mia kompreno, mi devis batali virinon kaj kisi urson!”

Mi ekstudis Esperanton en 1986. Mi ĉeestis ELNAjn landakongresojn en 1994 (Sacramento) kaj 1996 (Detroit). En 1999 mi ĉestis la Universalan Kongreson en Berlino. Dum 1996 kaj 1997 mi redaktis la ELNAn novaĵleteron “Esperanto-USA.”

Mi diplomiĝis en ekonomiko. Mi loĝas kun mia edzino en Illinois, kie mi laboras ĉe Motorola kiel komputilisto. Mi estas verkisto–de sciencfikciaj noveloj en la angla kaj diversaĵojn en Esperanto. Sur la nova ELNA retejo, mi verkas blogon pri mia esperanta vivo. Mi faris anglalingvan filmeton “The Adventures of Doctor Esperanto” (amuzaĵeto pri la lingvo-problemo). Mia frato, Steven Brewer, ankaŭ estas esperantisto, kaj nune estas vicpresidanto de ELNA. Kun li, mi verkas hajkojn sub la plumnomo Istvan Bierfaristo.

Laŭ mi, la plej gravaj aferoj de la landa asocio estas tiuj, kiuj ligas la unuopajn esperantistojn en la nacian kaj internacian komunumon de esperantistoj. Do: subteno de vigla aro de lokaj grupoj, la novaĵletero, la nova retejo (kie ĉiuj membroj povas verki paĝojn), la libro- kaj abono- servo, kaj la jarkunveno. Kiel estrarano, mi subtenos tiujn aferojn.

Do, en afisxo en lia blogo, mia frato traktis fifaman kontraux-Esperanta retpagxon. Laux kelkaj membroj de ELNA, pritraktado de iu kontraux-Esperanta temo en la ELNA retejo estas malbona. Legu la afisxon de mia frato, kaj komentoj.

Ekde tiam multaj membroj diris ion pri la temo. Mi ankaux. Jen:
pri tolerado kaj pri mia zorgado.

Unu el ili estas mia frato. Li havas novan Esperantan retlogon, kiu traktas la aferon.

Idisto trovas novan laboron. Gxi pagas bone, sed la laboro estas en la dezerto, multe da horoj for de la plej proksima urbo. Pro tio, la laborantoj logxas je la laborejo.

Kiam li alvenas, la idisto unue demandas, “Kie ni laboras?” Oni montris al li la laborejon, kiu havas cxion oni bezonas por fari la laboron. La idisto demandas, “Kie ni mangxas?” Oni montris al li la mangxejon, kie kuiranto preparas mangxajxon por la laborantoj. La idisto deamandas, “Kie ni dormas?” Oni montris al li la dormejon, kio estas malluksa sed suficxa.

La idisto ankoraux havas unu demandon. Li trovas unu el liaj kunlaborantoj, samagxa viro, kaj demandas mallauxte, “Mi konas pri laboro, mangxo, kaj dormo–cxio bona. Sed, kio pri seksumado? Mi ne vidas iujn virinojn.” La viro kapjesas, kaj gvidas la idiston al la rando de la laborejo kaj montras al li kamelon.

La idisto preskaux ne povas akcepti, ke la laborantoj uzas kamelon por seksumado. Kia terura ideo! Sed, li ne volas ofendi sian novan kunlaboranton, do li diras nenion, kaj nur silente promesas, ke li neniam farus tiel.

Cxio faras bone dum la unuaj semajnoj. Li laboras bone, mangxas bone, kaj dormas bone. Oni pagas lin bone, kaj havante nenie por elspezi la monon, li vivas sxpare.

Tamen, post kelkaj semajnoj, li trovas siajn pensojn pli kaj pli turnante al seksumado. Li provas pensi pri aliaj aferoj, sed malsukcesas. Fine, li ne plu povas kontrauxi la premon. Li iras al la rando de la laborejo, trovas la kamelon, kaj kopulacias kun gxi. La depremigxo estas tiom granda, li sen pauxzo refoje faras same.

Kiam li finas la dua fojo, li ekkonstatas, ke cxiuj la laborantoj staras en granda rondo cxirkau li kaj la kamelo. Iliaj vizagxoj estas maskoj de sxoko kaj teruro. “Vi!” la idisto diras al tiu viro, kiu montris al li la kamelon. “Mi demandis al vi kion oni faris cxi tie por seksumado, kaj vi diris ke, oni uzu la kamelon.”

“Jes, ja,” la viro diras. “Oni ja uzas la kamelon–por rajdi al la bordelo cxe la oazo!”

Mi ne auxdis cxi tion, sed nepre faros baldaux.

Nun auxtunas. La lumperiodo de la tago jam ne suficxas por maldangxere rajdi. Mi povus iri per auxto–sed tiam mi estus unu el tiuj kompatindaj homoj je la benzinejo. Kaj mi tro gxojis tiun figxojon. Do, lastatempe mi ofte iris al laborejo per auxtobuso.

Mi cxiam uzis la auxtobuson de tempo al tempo, sed neniam ofte. Sed gxis lastatempo, mi neniam havis iPod-on. Nun mi ja havas, kaj mi trovis podkastojn. Mirinde! Kio antauxe estis teda nun estas plezura.

La sola fonto de Esperanto-lingvo podkastoj mi trovis gxis nun estas la Esperanto Radio Arkivo, sed mi ne debas, ke baldaux estos multe.

Planedo de la senfelaj simioj, La, Kaj aliaj rakontoj. Thierry Salomon, Prozo originala, Abonasoft, 2005 (2a eld). Mallongaj scienc-fikciaj rakontoj. Prezo: 2.40 EUR. Pliaj infomoj, reta mendilo: http://katalogo.uea.org?inf=7390

La titolon interesis mi, do mi sercxis per Google por la vortoj Planedo de la senfelaj simioj.

Google diris:

Cxu vi signifas Plano de la seinfeld simeon ?

Ho jes. Tion me nepre signifis.

La virino, vidante ke la viro ne konas sxin, diras, “Mi pardonpetas. Mi kredis, ke vi estas la patro de unu de miaj knaboj.” Tiam, sxi eliras la vendejon.

Une la viro estas sxokita, ke virino ecx ne konus la patron de siaj geknaboj. Tiam, li ekmaltrankviligxas. Eble, dum unu el la frenezaj festoj li cxeestis dum universitato, eble li ja patris sxian knabon.

Li kuras de la veneejo, vidas la virinon nur kelkaj pasxoj for, kaj demandas al sxi, “Cxu vi estas tiu virino, kiun mi renkontis je la festo, kie ni trinkegis kaj faris frenezan sekson sur la kanapo antaux cxiuj?”

“Ne,” la virino diras, sxokita aspekto sur vizagxo. “Mi instruis je la lernejo de via filo.”

Do, mi kompreneble sercxas la reton por trovi esperantan muzikon. Mi trovis tiun muzikon retejon. Mi jam havas multe da tiuj MP3aj dosieroj, sed kelkaj estas novaj al mi

Ni krozos al tri urboj en Meksikio.

Do, eble la reto estos atingeble. Se jes, mi provos veriki afisxon aux du pri la aventuro.

Li verkis malgrandan priskribon de lia esperanta vivo. Jen lia biografeto.

Mi ligus al ĝi, sed li ankoraŭ ne afiŝis ĝin.