Philip BREWER

Kultivisto laboras en pajlejo kiam viro alvenas kaj diras, “Mi estas de la registaro.  Mi kontrolos viajn kampojn.”

La kultivisto diras, “Bone.  Kontrolu laŭ­vole, krom tiu apuda kampo–ne eniru ĝin.”

La viro koleras.  Li elpoŝas karton kaj diras, “ĉu vi vidas ĉi tiun?  Estas mia legitimilo de la registaro.  Ĝi signifas, ke mi rajtas iri ien ajn.  Vi ne diru al mi kien mi iru aŭ­ ne!”

La kultivisto levas la manojn kaj diras, “Bone!  Iru laŭvole!”

Post unu-du horoj, la kultivisto aÅ­das krion de “Helpu!” de la apudan kampon.  Li rapidas al la barilo, kaj vidas la viron, kiu kuras kiel eble plej rapide for de virbovo.  “Helpu,”  la viro krias refoje.  “Kion mi faru?”

La kultivisto alproksimiĝas la barilon kaj krias al la viro, “Montru al li vian legitimilon!”

Viro renkontas virinon en trinkejo. Ŝi estas 57, sed sufiĉe bela.  Ili trinkas, dancas, parolas.  Kiel fermtempo proksimumas, la virino diras, “Ĉu vi iam havas sportisto-duoblon?  Patrino-filino-triaĵon?”

La viro kapneas.  La virino prenas lian manon kaj diras, “Hodiaŭ estas via bonŝanca tago.”

Ŝi kondukas lin al ŝia domo.  Ili eniras kune.  La virino fermis la pordon, tiam vokas, “Panjo? Ĉu vi ankoraŭ vekas?”

Viro elvenas trinkejo kaj ekiras hejmen laŭ lagbordo.  Baldaŭ, li alvenas al aro de seriozmienaj viroj, tirante retojn el la lago.

“Kion vi faras?” la viro demandas.

“Serĉante dronitan viron,” diras unu.

La viro kapjesas kej rekomencas hejmen, tiam hezitas, turnas sin refoje al al laborantoj, kaj dirias, “Kial vi deziras tion?”

Maljuna ebriulo eniras drinkejon—tia drinkejo, kie oni trovas ŝtelistojn kaj aliajn krimulojn.  La ebriulo mendas bieron, ĉirkaŭ­rigaras, tiam ŝancele paŝas al tablo kie sidas kvar fortuloj. Li klinas al la plej danĝer-aspekta viro—grandulo kun granda barbo kaj tatuaĵoj—kaj diras, “Mi ĵus iris al la hejmo de via avino. Ŝi estas bela, bela virino.”

La aliaj viroj ekrigardas al la grandulo, sed li diras nenion.

La ebriulo diras, “Mi iris en la hejmon, puŝis vian avinon en la litĉambron, kaj senvestigis ŝin.  Ho, kia belulino!”

La aliaj viroj tenas sin pretaj, antaŭvidante batalon, sed la grandulo ankoraŭ diras nenion.

La ebriulo diras, “Tiam mi ĵetis vian avinon sur la liton kaj fikis ŝin!  Forte!  Kaj, ŝi ŝatis ĝin! Ŝi ŝategis ĝin!”

Je tiu punkto, ĉiu viro en la drinkejo rigardadas la grandulon.  Li fine staras.  Li metas la vizaĝon ĉe la vizaĝo de la maljunulo kaj diris, “Vi estas ebria, avo.  Iru hejmen.”